Page 25 - mag129
P. 25
του Μαυροειδή Μαυροειδόπουλου
Δίκη και γραφὴ: δεύτερου μια πράξη δημόσιας δρά-
μια ουσιώδης διαφορά σης.
των μηνυτήριων O Hansen (1983) δεν αρνεί-
αναφορών ται τη διάκριση της ιδιωτικής κα-
ταμήνυσης από τη δημόσια μέσω
Η σύγχρονη ειδησεογραφία, των όρων δίκη και γραφὴ, όμως
είτε η επίσημη, που διατυπώνεται αντιμετωπίζει τον πρώτο ως έχο-
και κοινωνείται μέσω των επίση- ντα κάποια ευελιξία ή ρευστότητα.
μων δημοσιογραφικών μέσων, είτε Παρατηρεί ότι η λέξη δίκη μπορού-
η ανεπίσημη, που ανακυκλώνεται σε να συνεπάγεται τόσο «ιδιωτική
μέσω των κοινωνικών δικτύων, συ- δράση» όσο και «δράση» γενικότε-
νήθως δεν είναι ευχάριστη. Δρα- ρα, δηλαδή και δημόσια. Η γραφὴ
ματικά γεγονότα περιγράφονται με σήμαινε πάντα «δημόσια δράση».
ποικίλους τρόπους που προκαλούν Ο ίδιος δείχνει ότι υπήρχε διαφορε-
εντυπωσιασμό, όμως το σημαντι- τική αντιμετώπιση της βαρύτητας
κότερο είναι ότι πολλοί αναλογί- και σημασίας της γραφῆς, όπως συ-
ζονται ακούγοντας ή κοιτάζοντας μπεραίνεται από τα πρόστιμα που
(άντε: και διαβάζοντας) κάτι σαν: συνδέονταν με τις εν λόγω νομικές 25
«ευτυχώς δεν μου έτυχε». Ακόμα διαδικασίες. Ο κατήγορος στην πε-
χειρότερα, δεν είναι λίγοι οι κριτι- ρίπτωση γραφῆς όφειλε να πληρώ-
κοί του καναπέ, που αποφαίνονται σει παράσταση, που θα ήταν μάλ-
επί των επιδράσεων και συνεπειών λον συμβολική. Αν όμως απέσυρε
των συμβάντων, και που απαντούν την αγωγή του ή δεν κατάφερνε να
μέσα τους ή στον άμεσο περίγυρό εξασφαλίσει τουλάχιστον το 1/5
τους, όταν πρόκειται για καταστά- των ψήφων των ενόρκων, του επι-
σεις που άπτονται και της κοινής βαλλόταν πρόστιμο 1000 δραχμών.
ευθύνης, «τι με νοιάζει εμένα;». Στις δίκες δεν προβλεπόταν κάτι τέ-
Μια τέτοια ερώτηση, ωστό- τοιο: συνήθως τα δύο μέρη έπρεπε
σο, θεωρείτο έως και ανεπίτρεπτη να καταβάλουν τέλος που ονομα-
για τον Αθηναίο πολίτη, που όφει- ζόταν πρυτανεία, το οποίο εντέλει
λε να προστρέχει στη δικαιοσύνη επιβάρυνε αποκλειστικά τον χαμέ-
ακόμα και αν δεν πληττόταν άμεσα νο. Στις μικρές υποθέσεις οριζόταν
ο ίδιος. Οι όροι δίκη (καταγγελία στις τρεις δραχμές για κάθε πλευ-
εξαιτίας προσωπικής βλάβης) και ρά ενώ στις μεγάλες στις 30. Ακό-
γραφὴ (καταγγελία με σκοπό το δη- μα όμως και έτσι, οι 60 δραχμές
μόσιο όφελος) διέκριναν τη μήνυση που θα κατέβαλλε ο ηττημένος δεν
που μπορούσε να ασκήσει κάποιος, ήταν καθόλου ευκαταφρόνητες. Οι
στην ουσία ορίζοντας μέσω του διαφορές στα πρόστιμα ίσως επη-
