Page 71 - mag 132
P. 71

της Mιμίκας Μαντά











               Ο Μανώλης είχε κι αυτός ένα τε-                       Κάποτε, πριν από μήνες, είχε πει πως

               φτέρι, αλλά δεν ήξερε τους πελάτες                    έμενε στην πολυκατοικία δίπλα, στον
               του. Οι σελίδες στο τεφτέρι του, γέμι-                τρίτο όροφο. Δεν είχε αναφέρει οικο-

               ζαν με λογαριασμούς προμηθευτών,                      γένεια. Ούτε ο Μανώλης είχε ρωτή-
               ενοίκιο, ρεύμα, ΦΠΑ. Στο τέλος του                    σει.

               μήνα, όσα έβγαζε ίσα ίσα έφταναν για                  Οι υπόλοιποι έμπαιναν κι έβγαιναν
               να συνεχίσει να ανοίγει το μαγαζί.                    σαν  να τους κυνηγούσε κάποιος.

               Είχε αγοράσει και χάρτινα κύπελ-                      Ένας νεαρός έπαιρνε καφέ στο χέρι,

               λα, για όσους έπαιρναν τον καφέ στο                   με τα μάτια καρφωμένα στο κινη-
               χέρι.                                                 τό. Μια γυναίκα μιλούσε δυνατά στο

               Είχε ανεβάσει την τιμή κατά είκοσι                    ακουστικό της, αλλά όταν έκλεινε το

               λεπτά. Ένας πελάτης τού είπε πως                      τηλέφωνο  δεν  κοιτούσε  κανέναν.
               είχε ξεφύγει η κατάσταση.                             Δυο άντρες στέκονταν στον πάγκο, ο

               «Για έναν καφέ, ρε φίλε;»                             καθένας στη δική του οθόνη. Μερικές
                                                                     φορές τα βλέμματά τους συναντιού-
               Ο Μανώλης δεν του εξήγησε για το                      νταν για ένα δευτερόλεπτο, ύστερα                          71

               νοίκι, τα ποτήρια, τη ζάχαρη, το γάλα,                αποσύρονταν βιαστικά, σαν να είχαν
               τους λογαριασμούς. Έγνεψε μόνο.                       παραβιάσει μια ιδιωτική περιοχή,

               Ο κύριος Στέλιος -ο μόνος πελάτης                     χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα.

               που ήξερε τ’ όνομά του- ερχόταν κάθε                  Οι καλημέρες λιγόστευαν. Τα φιλο-

               πρωί στις επτά και τέταρτο. Εβδομή-                   δωρήματα είχαν σχεδόν εξαφανιστεί.
               ντα χρονών, λεπτός, με γκρίζο παλτό                   Ο Μανώλης άκουγε όλο και συχνότε-
               και μια εφημερίδα διπλωμένη κάτω                      ρα τη φράση «δεν έχω ψιλά», ακόμη

               από τη μασχάλη. Καθόταν πάντα στο                     κι όταν ο άλλος κρατούσε ένα χαρτο-

               τραπεζάκι δίπλα στη βιτρίνα.                          νόμισμα των είκοσι ευρώ.

               «Καλημέρα. Ξέρεις, Μανώλη».                           Ένα πρωί, ο κύριος Στέλιος έμεινε

               Η πρώτη καλημέρα !                                    περισσότερη ώρα από συνήθως.
               Ο Μανώλης ήξερε πια τον καφέ του                      «Ακρίβυνε  πάλι;» ρώτησε, κοιτάζο-

               χωρίς να ρωτήσει. Μέτριος, λίγη ζά-                   ντας τον τιμοκατάλογο.

               χαρη. Έφερνε το φλιτζάνι, άφηνε δί-                   «Όλα ακριβαίνουν, κύριε Στέλιο».
               πλα ένα ποτήρι νερό και συνέχιζε τη                   Ο γέρος έβγαλε από το πορτοφόλι του

               δουλειά του.                                          κέρματα και τα ακούμπησε ένα ένα

               Ο κύριος Στέλιος διάβαζε τις ειδήσεις,                στο τραπέζι. Κοιτάχτηκαν και κούνη-
               έπινε αργά και κοιτούσε τον δρόμο.                    σαν το κεφάλι τους...
   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75   76