Page 68 - mag 132
P. 68
ΤΗΣ ΛΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΗ
Mια επιστολή
που δεν γράφτηκε ποτέ
η φιλοσοφία που αναφέρει και η Έλλη Αλεξίου στα βιβλία της: δεν ανα-
φερόμαστε ποτέ στα καλά. Τα καλά είναι αυτονόητα και δεν τα επαι-
νούμε για να μην «το πάρει το παιδί επάνω του». Ήταν η νοοτροπία της
εποχής. Υπήρχε μια αυστηρότητα προς τα παιδιά. Επισημαίνουμε μόνο
τα κακά. «Γιατί 19 κι όχι 20», π.χ. Θεωρούσα ότι έτσι σου κάνω καλό, ότι
σου τα επισημαίνω για να τα διορθώσεις και να γίνεις... ακόμα καλύτε-
ρη! Κι όμως ήσουν καλή μαθήτρια, άριστη... χρόνια μετά το κατάλαβες
πόσο καλή ήσουν... από μένα εισέπραττες μόνο κάτι ανικανοποίητο...
Θυμάσαι μια φορά στο γάμο της κόρης της Καλλιρόης που χορέψαμε
μαζί βαλς;
Θυμάσαι που ήρθα συγκινημένος στο μαιευτήριο όταν γέννησες το Μα-
ρινάκι; Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που είδες καθώς σε έβγαζαν από το
δωμάτιο του τοκετού.
Θυμάσαι μικρή που σου έκοβε η γιαγιά σου καρπούζι και έβγαζε τα κου-
κούτσια κι ερχόμουν εγώ και έπαιρνα ένα από τα πιο καλά κομμάτια,
68 από την λεγόμενη "καρδιά" του καρπουζιού και με έδιωχνε φωνάζοντας
"φύγε βρε, το ‘χω για το παιδί";
Ήμουν παιχνιδιάρης. Θυμάσαι που ερχόμουν στη γιαγιά και πήγαινα και
την αγκάλιαζα από πίσω, έτσι κοντούλα που ήταν, και την ανασήκωνα
λίγο και φώναζε εκείνη "ωχ, ωχ" αλλά της άρεσε κιόλας;
Πόση αγάπη... εγώ μπορεί να μην το ’χα μαζί σου, αλλά είχα αναθέσει
όλη σου τη φροντίδα στη μάνα μου, τη γιαγιά σου την Καλλιόπη, που
είχε το σχετικό expertise... ό,τι δεν σου έδινα εγώ, στο έδινε η γιαγιά
σου. Και η αδερφή μου η Ιωάννα. Θυμάσαι κάποτε που ήσασταν σε κά-
ποιο ταξί και τη ρώτησαν αν είναι η μαμά σου; Κάπου σε είχε πάει να
σου ψωνίσει ρούχα. Κι εκείνη απάντησε "όχι μαμά, θεία". Τότε δεν είχε
ακόμα παιδιά η Ιωάννα…
Έτσι γίνεται παιδί μου. Αυτό είναι η οικογένεια. Οι γενιές προσφέρουν
η μία στην άλλη… έτσι περνάει η αγάπη, από τη μια γενιά στην άλλη,
σαν σκυτάλη… τώρα να την δώσεις κι εσύ αυτή την αγάπη από εμάς στα
παιδιά σου…
Και ναι, είσαι ΤΕΛΕΙΑ οδηγός (ζητάω συγγνώμη που δεν σου έδινα το
αμάξι μου. Άλλη μια πατριαρχική μου μαλακία)"

