Page 73 - mag 132
P. 73
της Mιμίκας Μαντά
κι δίπλα στη βιτρίνα. θρωποι έμπαιναν, πλήρωναν, έφευ-
Οι πελάτες άρχισαν να περνούν. Ένας γαν. Κανείς δεν ρώτησε για τον κύριο
ζήτησε απόδειξη. Ένας άλλος ρώτη- Στέλιο.
σε αν είχε προσφορά. Ο Μανώλης σκούπισε το τραπέζι του,
Κανείς δεν κάθισε στο τραπέζι του τακτοποίησε τις καρέκλες και στάθη-
κυρίου Στέλιου. κε πίσω από τον πάγκο.
Στις δέκα, ο καφές είχε κρυώσει. Ο Απέναντι, στο άδειο πεζοδρόμιο, ένας
Μανώλης τον πήρε για να τον αδειά- ηλικιωμένος άντρας είχε σταματήσει.
σει. Στάθηκε για λίγο με το φλιτζάνι Κοίταξε μέσα από τη βιτρίνα, σαν να
στο χέρι, κοιτάζοντας την άδεια κα- ήθελε να μπει, ύστερα συνέχισε τον
ρέκλα. δρόμο του.
Αργότερα, όταν έμαθε πως ο γέρος Ο Μανώλης δεν τον φώναξε.
είχε πεθάνει μόνος στο διπλανό δι- Είχε μάθει να μην ενοχλεί τους αν-
αμέρισμα, ένιωσε κάτι να σφίγγεται θρώπους.
μέσα του. Τόσες μέρες τον περίμε- Κι εκείνοι είχαν μάθει να μην ενο- 73
νε. Τόσες μέρες κοιτούσε την πόρτα, χλούν κανέναν.
χωρίς να ξέρει τι ακριβώς περίμενε Το βράδυ, όταν έκλεισε, ο Μανώλης
να ακούσει. μέτρησε τα χρήματα του ταμείου.
Θυμήθηκε τα χέρια του γύρω από το Έλειπαν τρία ευρώ για να βγει η μέρα.
φλιτζάνι, την εφημερίδα διπλωμένη Τα έβαλε από την τσέπη του.
στα τέσσερα, το μικρό νεύμα με το Ύστερα έσβησε τα φώτα, κατέβασε τα
κεφάλι. Δεκατέσσερα χρόνια, κάθε ρολά και κλείδωσε.
πρωί, ο ένας απέναντι στον άλλον. Κι Στον τρίτο όροφο της διπλανής πολυ-
ούτε μια φορά δεν είχαν μιλήσει για κατοικίας, το διαμέρισμα του κυρίου
κάτι πέρα από τον καφέ και τον καιρό. Στέλιου παρέμενε σκοτεινό.
Το βράδυ, ο Μανώλης γύρισε στο Και για πρώτη φορά, κανείς τους δεν
σπίτι του. Έβγαλε το σακάκι, ζέστανε περίμενε κανέναν το επόμενο πρωί.
λίγο φαγητό και κάθισε μπροστά στην
τηλεόραση. Κάποια στιγμή σηκώθη-
κε κι έβαλε δύο πιάτα στο τραπέζι. Τα
κοίταξε για λίγο και ξαναέβαλε το ένα
στο ντουλάπι.
Την επομένη, το καφενείο άνοιξε στις
έξι και μισή. Η πόλη βιαζόταν. Άν-

