Page 66 - mag 132
P. 66

ΤΗΣ ΛΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΗ








                                         Mια επιστολή



                        που δεν γράφτηκε ποτέ









                             2 χρόνια σήμερα από το θάνατο του πατέρα μου.

                             Στον απόηχο των εμβατηρίων για την παρέλαση

                                      της εθνικής επετείου, αποσπάσματα

                                από μια επιστολή που δεν μου έγραψε ποτέ








                     "Mε συγχωρείς, παιδί μου, που ήμουν τόσο νευρικός κι απότομος και
                     ώρες - ώρες σας τρόμαζα τόσο με τις φωνές μου. Έτσι είχα μάθει, ότι το

                     μόνο συναίσθημα που επιτρέπεται στους άντρες είναι ο θυμός. Κι έτσι
   66                ό,τι και αν ένιωθα το γύριζα σε θυμό. Στενοχώρια; Θυμός. Φόβος; Θυ-

                     μός... αν μπορούσες να «διάβαζες» κάτω από τα ξεσπάσματά μου, πόσο

                     στενοχωρημένος ή φοβισμένος ήμουν κατά καιρούς... προσπαθούσα να
                     είμαι «άντρας»... (κι εμείς τι σου φταίγαμε;)... Έχεις δίκιο, εσείς τι μου

                     φταίγατε...

                     Θα ήθελα να θυμάσαι τα καλά μου στοιχεία. Όταν ήμουν στις καλές
                     μου, ήμουν ένας άνθρωπος γοητευτικός, πάντα ωραίος, μορφωμένος,

                     με χιούμορ, έλεγα έξυπνα πράγματα... Γι’αυτό άλλωστε και τόσοι άν-

                     θρωποι με έκαναν ευχάριστα παρέα, παρά τις φωνάρες μου στους τσα-
                     κωμούς μας π.χ. για τα πολιτικά.  Γι’ αυτό με ερωτεύτηκε και η μάνα σου

                     τόσο, ώστε να ανέχεται για χρόνια τις εκρήξεις μου.

                     Είχα διαβάσει πολύ, μου άρεσε η τέχνη, η μουσική... νέος ζωγράφιζα και
                     ονειρευόμουν να γίνω αρχιτέκτονας - πράγμα που δεν επέτρεψε ο πατέ-

                     ρας μου και με υποχρέωσε να γίνω δικηγόρος.  Ονειρευόμουν ταξίδια...
                     νέος έγραφα... είχα ενδιαφέροντα κι εγώ, μη νομίζεις. Δεν με γνώρισες

                     στα νιάτα μου, γιατί μετά το γάμο, με τη δουλειά και την οικογένεια δεν
                     τα εξέφραζα πια. Διάβαζα όμως μανιωδώς όχι μόνο εφημερίδες, αλλά

                     και βιβλία, πήγαινα στο θέατρο, ενημερωνόμουν, συζητούσα πολιτικά.

                     Εσύ βέβαια με είδες κολλημένο μπροστά στην τηλεόραση ή να γυρεύω
   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71