Page 61 - mag129
P. 61
της Mιμίκας Μαντά
Ρόζα
Ξυπνάω χαράματα,
σχεδόν μαζί με το πρώτο φώς της μέρας.
Στο μισοσκόταδο του μικρού μου διαμερίσματος,
61
οι τοίχοι ανασαίνουν μαζί μου.
Το παράθυρο βλέπει σε μια λεωφόρο
που δεν κοιμάται ποτέ· μια αρτηρία από φώτα,
κόρνες, βήματα και πρόσωπα που αλλάζουν.
Η μεγαλούπολη δεν με γνωρίζει.
Με καταπίνει μόνο. Κι εγώ, κάθε αυγή,
της προσφέρω έναν ακόμη εαυτό
για να χωνέψει.
Είμαι Ρομά.
