Page 64 - mag129
P. 64
ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ της Mιμίκας Μαντά
Ρόζα
Η γυναίκα που έγινε πουλί ήμουν Για πρώτη φορά δεν ένιωσα ντροπή.
εγώ. Το ποτάμι που έκρυβε μυστικά Ούτε φόβο. Ούτε παράπονο. Μόνο μια
ήμουν εγώ. Όλα τα παραμύθια μου βαθιά, σιωπηλή τρυφερότητα.
ήμουν εγώ. Για εκείνες. Για μένα.
Για όλα όσα χάθηκαν. Για όλα όσα δεν
Ένα απόγευμα ο Νικόλας με διέκοψε. έγιναν.
- Γιατί οι ιστορίες σου είναι λυπημέ- Το πρωί ξημέρωσε όπως όλα τα πρω-
νες; ινά. Η πόλη βρυχήθηκε. Οι μηχανές
Έμεινα σιωπηλή. Δεν ήξερα τι να απα- της ημέρας πήραν μπροστά.
ντήσω. Κι εγώ στάθηκα μπροστά στον καθρέ-
Ύστερα από λίγο είπα: φτη.
- Γιατί οι άνθρωποι είναι λυπημένοι. Κοίταξα το πρόσωπό μου. Τις ρυτί-
Με κοίταξε. δες μου. Τα κουρασμένα μάτια μου.
- Όχι όλοι. Δεν είδα μια αποτυχημένη γυναίκα.
Ένα παιδί οχτώ χρονών. Κι όμως... Δεν είδα μια μειονότητα. Δεν είδα μια
64 Καμιά φορά η σοφία έρχεται πριν ξένη.
από τη γνώση. Όταν έφυγε εκείνο το Είδα έναν άνθρωπο που είχε επιβιώ-
βράδυ, έμεινα μόνη στο μπαλκόνι. Να σει. Έναν άνθρωπο που συνέχιζε.
κοιτάζω τα φώτα της πόλης. Τότε κα- Έναν άνθρωπο που είχε μάθει να αν-
τάλαβα πως όλη μου τη ζωή περίμενα. θίζει εκεί όπου τον φύτεψαν για να
Περίμενα να με δεχτούν. Περίμενα να ξεραθεί.
με δουν. Περίμενα να με αγαπήσουν. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρό-
Περίμενα μια δικαιοσύνη που δεν νια στην εταιρία δεν περνούσα τα σύ-
ήρθε ποτέ. νορα ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Περνούσα ως μία γυναίκα. Ολόκληρη.
Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Κά- Με τις πληγές μου, με τους νεκρούς
θισα στο μπαλκόνι μέχρι το ξημέρω- μου, με την καταγωγή μου.
μα. Τα λουλούδια μύριζαν χώμα. Και Με την αγάπη που δεν ειπώθηκε ποτέ.
ξαφνικά είδα πλάι μου, τις γυναίκες Με τα παραμύθια μου. Με τα λουλού-
πριν από μένα. Τη μάνα μου. Τη γιαγιά δια μου. Με το όνομά μου.
μου. Τις γυναίκες που γέννησαν παι- Και αυτό, ίσως, είναι η μοναδική νίκη
διά σε χωράφια. Που ταξίδεψαν. Που που αξίζει πραγματικά να κερδίσει
πείνασαν. Που γελοιοποιήθηκαν. Που κανείς!
άντεξαν. Όλες τους μέσα μου. Χορός
αόρατων φωνών.
