Page 62 - mag129
P. 62
ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Ρόζα
Η λέξη αυτή μέσα μου είναι φωτιά Εγώ κουβαλώ.
και στάχτη μαζί. Είναι η φωνή της μά- Κουβαλώ πρόσωπα, γυναίκες, άλογα,
νας μου όταν τραγουδούσε τα βράδια φωτιές, αγαπημένους νεκρούς.
έξω από το τροχόσπιτο. Είναι τα χέρια Κάποτε, σε ένα διάλειμμα, μια συνά-
της γιαγιάς μου, γεμάτα γραμμές σαν δελφος με ρώτησε από πού είμαι.
δρόμους που δεν τελειώνουν ποτέ. Χαμογέλασα.
Είναι η μυρωδιά του καμένου ξύλου, Της είπα το όνομα μιας συνοικίας.
η σκόνη των επαρχιακών δρόμων, ο Δεν της είπα για τις νύχτες που κοι-
ουρανός χωρίς ταβάνι. μόμουν ακούγοντας βροχή πάνω σε
Όμως, εδώ, στον ένατο όροφο μιας λαμαρίνες.
γυάλινης εταιρείας, η λέξη αυτή δεν Δεν της είπα για τα βλέμματα που μας
έχει θέση. ακολουθούσαν στα σούπερ μάρκετ.
Εδώ φοράω λευκό πουκάμισο και Δεν της είπα για τους δασκάλους που
σακάκι. Έχω χαμόγελο μετρημένο. με κοιτούσαν λες και η αποτυχία ήταν
Εδώ τα μαλλιά μου είναι σφιχτά δε- γραμμένη ήδη στο μέτωπό μου.
62 μένα, η φωνή μου χαμηλή, τα βήματά Δεν της είπα για τη ντροπή που προ-
μου σχεδόν αθόρυβα. Εδώ υπάρχω σπάθησαν να φυτέψουν μέσα μου.
μέσα σε κανόνες που δεν γράφτηκαν Μερικές ντροπές είναι σαν σκουρια-
για μένα αλλά απαιτούν να τους υπα- σμένα καρφιά. Ακόμη κι όταν τις βγά-
κούω λεις, αφήνουν τρύπες.
Η κάρτα εισόδου χτυπά στην πύλη. Έτσι ζω ανάμεσα σε δύο εικόνες.
Πράσινα γράμματα. Επιτρέπεται η εί- Το γραφείο με τα λευκά φώτα και το
σοδος. Κάθε πρωί νιώθω πως περνώ εσωτερικό μου τοπίο με τα δέντρα, τη
σύνορα. γη και τις φωνές των γυναικών της
Αφήνω έξω τη γυναίκα που είμαι και φυλής μου.
μπαίνω στη γυναίκα που επινόησα Η μία με κρατά όρθια.
για να επιβιώσω. Η άλλη με κρατά ζωντανή.
Οι οθόνες λάμπουν σαν τεχνητοί ήλιοι. Καμιά φορά αναρωτιέμαι ποια από τις
Τα πρόσωπα γύρω μου φωτίζονται δύο θα πεθάνει πρώτη.
από μπλε αντανακλάσεις. Όλοι μοιά-
ζουν να έχουν μάθει πώς να υπάρ- Το βράδυ επιστρέφω σπίτι κουβαλώ-
χουν, σ' αυτό το χώρο. ντας την κούραση σαν δεύτερο σώμα.
Πώς να περνούν μέσα από τον κό- Το διαμέρισμα με περιμένει σιωπηλό.
σμο χωρίς να κουβαλούν επάνω τους Δεν υπάρχει κανείς να με ρωτήσει
ιστορία. πώς πήγε η μέρα μου.
