Page 63 - mag129
P. 63
της Mιμίκας Μαντά
Μόνο οι γλάστρες. Γεράνια, βασιλικοί, Όπως αφήνει κανείς το νερό να περνά
γιασεμιά, τριανταφυλλιές. Τις ποτίζω μέσα από τα δάχτυλά του. Χωρίς να το
μία μία. Αγγίζω τα φύλλα τους. Μιλώ κρατήσει. Χωρίς να φωνάξει. Χωρίς
μαζί τους. Μερικές φορές νομίζω να παλέψει.
πως αυτές είναι η οικογένειά μου. Μια μέρα έφυγε από την εταιρεία.
Τα λουλούδια δεν με ρωτούν ποια Κι εγώ γύρισα σπίτι εκείνο το βρά-
είμαι. Δεν τους ενδιαφέρει αν είμαι δυ και έκλαψα δίπλα στις γλάστρες.
αρκετά μορφωμένη, αρκετά κομψή, Μόνη. Ρομά
αρκετά λευκή, αρκετά αποδεκτή.
Ανθίζουν, Μαραίνονται, Ξαναρχίζουν. Τα χρόνια περνούσαν.
Δύναμη και σοφία. Να συνεχίζεις. Η πόλη μεγάλωνε. Κι εγώ γερνούσα
αθόρυβα. Το πρόσωπό μου γέμιζε μι-
Υπήρξε ένας άντρας. Καθόταν απένα- κρές ρωγμές. Σαν γη που άντεξε πολ-
ντί μου στο γραφείο. Είχε ήσυχα μάτια. λούς χειμώνες.
Μάτια ανθρώπου που δεν είχε μάθει Τότε εμφανίστηκε ο Νικόλας. Το παιδί
να φοβάται τον κόσμο. Τον αγαπού- του πέμπτου ορόφου. 63
σα χρόνια. Χωρίς να το πω. Χωρίς να Οχτώ χρονών. Με μάτια που χωρού-
το δείξω. Χωρίς να ακουμπήσω ούτε σαν ολόκληρο τον ουρανό.
μια φορά το χέρι του. Χτυπούσε το κουδούνι σχεδόν κάθε
Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται με το απόγευμα.
θάρρος να διεκδικούν. Εγώ γεννήθη- - Θα μου πεις ένα παραμύθι;
κα με το ένστικτο να αποσύρομαι. Να Γελούσα.
κάνω χώρο για τους άλλους. Να μι- - Πάλι;
κραίνω. Να εξαφανίζομαι. - Πάλι.
Τον κοιτούσα να γελά. Να μιλά. Να ζει. Καθόμασταν στο μπαλκόνι Κι άρχιζα.
Κάθε μέρα ένιωθα μέσα μου να μεγα- Του έλεγα ιστορίες για γυναίκες που
λώνει ένας κήπος που δεν θα έβλεπε μεταμορφώνονταν σε πουλιά. Για δέ-
ποτέ. Το πιο θλιβερό είναι πως δεν ντρα με ρίζες ως το κέντρο της γης.
φοβόμουν την απόρριψη. Για ποτάμια που έκρυβαν μυστικά.
Φοβόμουν την πιθανότητα να με αγα- Για άλογα που ταξίδευαν μέσα στα
πήσει. Γιατί τότε θα έπρεπε να του όνειρα.
δείξω ποια είμαι. Κι αυτό δεν είχα Εκείνος άκουγε με στόμα ανοιχτό.
καταφέρει ακόμη να το υπερασπιστώ Κι εγώ κατάλαβα σιγά σιγά πως Δεν
ούτε εγώ η ίδια. του έλεγα παραμύθια. Του έλεγα για
Έτσι άφησα τον χρόνο να περάσει. τη ζωή μου.
