Page 42 - mag129

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Το πέταγμα…

μία στημένη με την γραμμή του τερματιμού να φαίνεται

αχνά κάπου στο βάθος. Έλα να μου κρατάς το χέρι, την

ώρα που θα βουτάμε στο κενό θα σε σφίγγω με όλη μου

την δύναμη, δεν θα είσαι μόνη, δεν θα είμαι μόνη… έλα

να πετάξουμε…

Άλλαξε ο κόσμος κι έγινε φαύλος κύκλος, δυο ζευ-

γάρια εφηβικά πόδια, κουρασμένα από αυτή την ατέρ-

μονη επανάληψη και πίεση έφυγαν πετώντας τόσο ήσυχα

κάνοντας ταυτόχρονα τον πιο μεγάλο κρότο σε αυτιά που

κωφεύουν εδώ και χρόνια, σε μάτια που δεν βλέπουν εδώ

42 και χρόνια. Κι έπειτα απλώθηκε το πένθος σαν μαύρο

πέπλο πάνω από τα κεφάλια όλων μας, με ένα γιατί

απλωμένο μέσα στις σκέψεις μας… Αυτή την κούρσα την

έχουμε περάσει όλοι μας. Όταν τελείωσα τις εξετάσεις

για πολλά χρόνια έβλεπα τον ίδιο εφιάλτη. Ακύρωναν τις

εξετάσεις κι εγώ γυρνούσα πίσω εκεί, στο εφηβικό μου

δωμάτιο, δίπλα στις στοίβες με τα βιβλία και τις σημει-

ώσεις κι ας ήμουν ήδη φοιτήτρια… Πέρασαν τα χρόνια

και πάντα όταν μπαίνει ο Μάιος έχω τον ίδιο κόμπο

στο στομάχι μου, σκέφτομαι την αγωνία, το ξυπνητήρι

που χτυπούσε σταθερά στις 04:30, τις βόλτες μέσα στους

τέσσερις τοίχους και την καθημερινή απαγγελία της με-

τάφρασης, της ιστορίας. Θυμάμαι κι εκείνη την ύπουλη

φωνή που ακουγόταν μόνο όταν έπεφτε το σκοτάδι, αυτή