Page 45 - mag129

της Κατερίνας Γεμελιάρη

θητές δεν έχουν ενσυναίσθηση. Η απάντηση είναι απλή,

όταν τα παιδιά σταματούν να μοιράζονται, να συνεργάζο-

νται και απλά συνυπάρχουν δεν μπορούν να αποκτήσουν

ενσυναίσθηση.

Κάθε πολιτεία που στοχεύει στην εξέλιξή της οφεί-

λει να προσφέρει όραμα στα παιδιά, οφείλει

να γεμίσει τα νεανικά τους μυαλά με όνειρα, οφείλει να

τα κάνει να θέλουν ν’ αρπάξουν τη ζωή από τα μαλλιά

και να την ζήσουν. Αν έχεις παιδιά που δίνουν εξετάσεις

σταμάτα να τα ρωτάς αν διάβασαν, ρώτησε τε αν είναι 45

καλά, αν μέσα στις υποχρεώσεις βρήκαν λίγο χρόνο για

εκείνα, προσκάλεσε τα σε έναν ήρεμο βραδινό περίπατο

και μιλήστε για τη ζωή, πέρνα το βράδυ από το δωμάτιο

τους για ένα φιλί και μια καληνύχτα, εξήγησε τους ότι η

αγάπη σου είναι ανεξάρτητη από το αποτέλεσμα των εξε-

τάσεων, αγκάλιασε τα όπως τότε που ήταν ακόμα μωρά

και είχαν πλήρη εξάρτηση από τον χτύπο της καρδιάς σου.

Οι ταράτσες θα έπρεπε να είναι ταυτι-

σμένες με την ανατολή και τη δύση του

ηλίου, με τα γέλια και τα όνειρα εφήβων και ενηλίκων,

με την θέα του έναστρου ουρανού και όχι γραμμή εκκίνη-

σης για το πέταγμα…