Page 43 - mag129

της Κατερίνας Γεμελιάρη

τη φωνή που μου ψιθύριζε ότι θα αποτύχω. Άλλες φορές

την πίστευα και άλλες την αγνοούσα. Πέρασαν τα χρό-

νια, πήρα το πτυχίο μου, το κρέμασα σε ένα κάδρο κι

από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι η αγορά εργασίας δεν είχε

χώρο για εκείνο.

Την ημέρα που διάβασα για «το πέταγμα» των

δυο κοριτσιών μια θλίψη γέμισε το μέσα

μου, ήθελα αλήθεια να είχε βρεθεί κάποιος να τους

δείξει με έναν μαγικό τρόπο όλα όσα θα αφήσουν πίσω

τους, ήθελα να μπορούσα να τους φωνάξω πως οι εξε-

τάσεις κλείνουν απλά έναν κύκλο, να τους φωνάξω πως 43

μπορούσαν να γίνουν ότι εκείνες επιθυμούσαν ακόμα κι

αν δεν περνούσαν στο πανεπιστήμιο. Ήθελα αλήθεια να

είχε προλάβει αυτή η μολυσμένη κοινωνία να της σώσει.

Έχουμε αποτύχει σκέφτομαι, έχουμε χάσει όταν

δυο νέα κορίτσια επιλέγουν το θάνατο από τη ζωή. Είναι

τόσο ραγδαία η μεταμόρφωση της κοινωνίας μέσα στην

τελευταία δεκαετία που αδυνατούμε να εντοπίσουμε τα

σημεία εκείνα που οδηγούν στην αύξηση της βίας, της

εγκληματικότητας, στην ανικανότητα αντιμετώπισης των

ψυχικών ασθενειών η οποία ασφαλώς και πηγάζει από

την άγνοια μας για τις ψυχικές ασθένειες. Τα τεχνολογι-

κά εργαλεία ήρθαν για να διαταράξουν την ισορροπία της

κοινωνίας, στα κοινωνικά δίκτυα φιγουράρει μια ψευδεπί-