Page 48 - mag 125
P. 48
ΘΑ ΕΠΙΖΗΣΩ
micro STORIES του Ειρηναίου Μαράκη
https://kivdilh-antioxeia.blogspot.com/
dance. Just survive.» ο καπνός γινόταν πιο έντονος, κο-
Ξύπνησε ιδρωμένος με ελα- ντοστάθηκε. Σκέφτηκε για λίγο: θα
φρύ πυρετό και πόνους στο στο- μπορούσε να γυρίσει πίσω. Όχι
μάχι. «Γαμημένη κονσέρβα» είπε. πως είχε κάπου να πάει, φυσικά.
Έμεινε ξαπλωμένος για ώρες, κοι- Θα μπορούσε απλώς να μείνει ακί-
τώντας την οροφή, όπου το φως της νητος ώσπου να γίνει πέτρα. Και
μέρας ζωγράφιζε περίεργα σχέδια. ποιο το νόημα, άραγε; Και νεκρός,
Δεν ένιωθε λυπημένος, ούτε θυ- πέτρα θα γίνονταν και χώμα. Προ-
μωμένος. Ούτε αισιόδοξος. Ήταν φανώς, μπορούσε και να συνεχί-
απλώς… εκεί. Και αυτό είχε αρχίσει σει. Όχι από θάρρος ή συνήθεια.
να του αρκεί. Την τρίτη μέρα, περ- Απλώς επειδή… μπορούσε. Σήκω-
πατώντας δίπλα σε μια παμπάλαια σε το βλέμμα. Ένα σύννεφο είχε
αλλά ξεραμένη ελιά, είδε καπνό πάρει το σχήμα του κεφαλιού της
στον ορίζοντα. Μια άλλη καλύβα, μητέρας του. Ή του Θεού. Ή και
ίσως. Ή φωτιά από ανθρώπους. Ή των δυο. Μα δεν πίστευε σε κανέ-
48
κάποια παγίδα. Δεν είχε σημασία. ναν. Χαμογέλασε και έβγαλε από
Άρχισε να βαδίζει προς τα εκεί. Το την κωλότσεπη τον ελβετικό σου-
πλευρό του πονούσε λιγότερο ή, γιά του.
ίσως, το είχε συνηθίσει.
«Σιγά μη σωθούμε», είπε χαμη-
Σταμάτησε για λίγο. Σκούπισε λόφωνα, με εκείνη την ειρωνεία
βιαστικά το στρώμα σκόνης από που τον είχε κάνει κάποτε γνωστό.
τα μαλλιά του, χάιδεψε τα σκλη- «Αλλά προς το παρόν… ναι. Θα
ρά γένια στο πρόσωπο, αυτός που επιζήσω». Κι έκανε δυο βήματα
ήταν πάντα καλοξυρισμένος, όχι
από καπρίτσιο αλλά από υποχρέω- μπροστά. Σιωπηλά. Σταθερά. Σαν
ση. Εδεσε το τρύπιο παπούτσι του ζωντανός νεκρός.
με ένα καλώδιο φορτιστή που είχε
στο σακίδιο. «Ορίστε, τουλάχιστον
κάποια τεχνολογία φάνηκε χρήσι-
μη», μονολόγησε. Η ζωή, σκέφτηκε
στη συνέχεια, είναι μια σειρά από
φτηνά αξεσουάρ που αρνείσαι να
πετάξεις.
Την ώρα που ο ήλιος έγερνε και
