Page 43 - mag 125

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Δεν πρέπει να διδάσκουμε τα μεγάλα βιβλία,

πρέπει να διδάσκουμε την αγάπη για το διάβασμα.»

B.F. Skinner

ΜΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Η ΡΩΓΜΗ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΓΡΑΦΕΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Εκδόσεις POΠΗ

Το βιβλίο Η Ρωγμή και το Πρόσωπο δεν συγκροτεί-
ται ως ερμηνευτικό εγχείρημα ούτε ωςσυστηματική
παρέμβαση λόγου. Δεν γράφεται για να επιβεβαι-

ώσει, αλλά για να διαταράξει· όχι γιανα αποδώσει
νόημα, αλλά για να αντέξει τη διάρρηξή του. Αποτε-

λεί συμπύκνωση εμπειρίας καιστοχασμού, μια γρα-
φή που κινείται σταθερά ανάμεσα στην πίστη και την
αμφισβήτηση, την πολιτική και την πνευματικότητα,

το συλλογικό τραύμα και το απολύτως προσωπικό βίωμα. Εδώ, η σκέψη δεν ανα- 43
ζητά συμφιλίωση, αλλά αλήθεια. Τα κείμενα γεννήθηκαν εντός της επιταχυνόμενης

δημόσιας σφαίρας των κοινωνικών δικτύων, εκεί όπου ο λόγος αποσπάται από
το σώμα και η μνήμη υποχωρεί μπροστά στην αδιάκοπη αναπαραγωγή. Η έντυπη
μορφή τους δεν λειτουργεί ως κύρωση, αλλά ως καθυστέρηση: ως μια χειρονομία

κατοίκησης του χρόνου, τη στιγμή που αυτός παύει να εγγυάται συνέχεια. Η ρωγμή
δεν αρθρώνεται ως θεματικό σχήμα, αλλά ως οντολογική συνθήκη της γραφής·
ο τόπος όπου η γλώσσα εξαντλεί τα ερμηνευτικά της αποθέματα και, ωστόσο, το

πρόσωπο επιμένει ως αξίωση σχέσης.
Η γραφή κινείται ασυνεχώς: ανάμεσα σε σώματα που φθείρονται, σε θανάτους
που δεν τελέστηκαν, σε μνήμες που επιβιώνουν μέσω της αφής, σε μια πίστη απο-

σπασμένη από την αυτάρκεια της Εκκλησίας και σε μια Εκκλησία που αναζητείται
πέρα από την ιστορική της αυτονόμηση. Ο συγγραφέας συνομιλεί με τη θεολογία,

την ψυχανάλυση, την πολιτική ιστορία, την κοινωνική εμπειρία και την τέχνη όχι
για να τις συνθέσει, αλλά για να τις αφήσει να συγκρουστούν.
Η γραφή του είναι χαμηλόφωνη, απαιτητική, συχνά ασυμβίβαστη· δεν χαρίζεται

σε ιδεολογίες ούτε σε θεσμούς, όταν αυτοί λειτουργούν ως άμυνες απέναντι στ”ο
τραύμα. Το βιβλίο του Μάνου Λαμπράκη “Η Ρωγμή και το Πρόσωπο αρνείται την

παρηγορητική σύνθεση.
Συνιστά μια άτυπη θεολογία της ασυνέχειας, μια μορφή σιωπηλής πνευματικής
αντίστασης· ως χειρονομία μνήμης, επιμονής και ευθύνης απέναντι στο πρόσωπο

του άλλου ζωντανού.