Page 99 - mag 132
P. 99

Γράφει ο Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης












               στέγασε, καλλιτεχνικά, ο Κώστας ο                     ούτε ο Καραγιάννης το κάνει. Αυτό που
               Καραγιάννης, άντε και να πούμε είκοσι                 χαρακτήριζε τον Καραγιάννη, ήταν η

               πέντε, τριάντα χρόνια. Το τι γυρίσαμε με              ζωντάνια του! Ήτανε ζωντανός άνθρω-
               τον Κώστα Καραγιάννη και το τι ζήσα-                  πος! Και ξέρετε, το λέω συνέχεια, για-

               με, είναι απίθανες και ατελείωτες στιγ-               τί ίσως να κάνει εντύπωση στο κοινό,
               μές κεφιού, γέλιου και ό,τι δουλεύαμε                 γιατί ο Κολλάτος μιλάει για τον ζωντα-

               και ό,τι βγάλαμε, έβγαινε με διάθεση                  νό Καραγιάννη. Μιλάω για τον ζωντανό
               χαρούμενη, με ένα σκηνοθέτη, ο οποί-                  Καραγιάννη, γιατί οι σημερινοί δημι-
               ος από το πρωί γέλαγε, μέχρι το βράδυ,                ουργοί του κινηματογράφου νομίζουν

               γέλαγε. Δεν είχαμε κάνα κατσούφη να                   ότι, για να είναι δημιουργοί, πρέπει
               αγανακτούμε, δεν είχαμε κανέναν, που                  να είναι νεκροί. Πας στο Φεστιβάλ της

               να μην μας καταλαβαίνει. Δεν μπορού-                  Θεσσαλονίκης και σου δίνει την αίσθη-
               σαμε, όμως, να τον κλέψουμε ούτε ένα                  ση νεκροταφείου. Δεν έχει ζωή πια.
               πλανάκι τόσο. Είχε τόση εμπειρία και                  Μπαίνεις σε αίθουσες που παίζουν ελ-

               είχε τέτοιο μάτι αστραφτερό και έλεγε:                ληνικές ταινίες και είναι άδειες. Είναι,
               Επ! Πουλάκια! Ξανά».                                  πάλι, σαν νοσοκομεία ή σαν νεκροτα-                        99

               Τα αδύναμα σημεία της καριέρας του                    φεία. Σςςςςς, σου λέει! Παίζει σε πέντε
               Καραγιάννη, αλλά και τις συνέπειες                    θεατές. Πέντε θεατές έχει. Όταν έμπαι-

               της απώλειάς του, τονίζει ο σκηνοθέ-                  νες σε μια ταινία του κινηματογράφου,
               της Δημήτρης Κολλάτος: «Ήτανε γεν-                    αλλά και του κινηματογράφου, που

               ναιόδωρος άνθρωπος. Είχε αυτήν,                       έκανα εγώ και που κάνω εγώ, ελπίζω,
               αν θέλετε, τη φροντίδα, καμιά φορά,                   ο κόσμος κάνει φασαρία, μέσα στην αί-

               επειδή είχε τη γενναιοδωρία και το                    θουσα. Ο κινηματογράφος είναι σκάν-
               κέφι και μια δύναμη που ένιωθε, και                   δαλο, είναι ζωή, είναι φασαρία, είναι

               πίστευε ότι μπορούσε να κάνει κινημα-                 μπινιές. Αυτό ήταν ο Καραγιάννης».
               τογράφο, χωρίς να τον βασανίσει πολύ.                 Ένα από τα πιο χαριτωμένα ευτράπε-
               Νομίζω ότι ήταν λάθος. Νομίζω ότι ο                   λα του Κώστα Καραγιάννη, ως σκη-

               Καραγιάννης, σε μια άλλη ευρωπαϊκή                    νοθέτη, συνεργάτη, αλλά και φαρσέρ,
               χώρα, που θα τον πίεζαν περισσότερο,                  αφηγείται,  εύγλωττα,  ο  συγγραφέας-

               που δεν θα του λέγανε: «Μπράβο, ρε                    σεναριογράφος Λάκης Μιχαηλίδης:
               Κώσταααα! Τους διαλύσαμε, Κώστα!»,                    «Πολλές  φορές,  με  πίεζε  να  γράψω.
               θα έκανε πολύ ωραία δουλειά, γιατί                    Ήθελε να του γράφω πολλά. Και θα σας

               είχε ταλέντο. Δεν νομίζω ότι εδώ έκα-                 πω, χαρακτηριστικά, κάτι που συνέβη
               νε αυτό που θα μπορούσε να κάνει. Θα                  κάπου στα 1967. Είναι μια περίπτωση,

               μου πεις και ποιος το κάνει αυτό που                  που τη λέω για πρώτη φορά. Ήμουνα
               μπορεί να κάνει. Ούτε εγώ το κάνω,                    στο σπίτι μου, μεσημεράκι, έμενα στην
   94   95   96   97   98   99   100   101   102   103   104