Page 100 - mag 132
P. 100
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Γράφει ο Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης
( 19 3 2 - 19 9 3 )
Β' ΜΕΡΟΣ
Κυψέλη και έλειπε η γυναίκα μου, θα το πληρώνω έτσι». Λοιπόν, αυτή η
με το παιδί μου, στην Θεσσαλονίκη. ταινία ήτανε το: «Δημήτρη μου! Δημή-
Με παίρνει, στο τηλέφωνο, ο Κώστας τρη μου!», με τον Δημήτρη Παπαμιχα-
και μου λέει: «Λάκη, πρέπει να σε δω ήλ και την Ξένια την Καλογεροπούλου,
οπωσδήποτε». Του λέω: «Έλα, αν θες, με μουσική του Ζαμπέτα, έπαιζε και η
γρήγορα, γιατί γύρω στη μία θα φύγω. Σαπφώ η Νοταρά και έγινε μια πολύ
Με έχει καλέσει ο Νίκος ο Τσιφόρος να εμπορική ταινία και μεγάλη επιτυχία».
φάμε μαζί το μεσημέρι, επειδή λείπει η Λίγο πριν το τέλος του Κώστα Καρα-
γυναίκα μου». Λέει: «Καλά! Καλά! Θα γιάννη, ο παραγωγός Κώστας Κατσά-
τα πούμε»! Έρχεται, λοιπόν, στο σπίτι ρης τον περιγράφει, ως εξής: «Όπως
μου, κάθεται απέναντι στο γραφείο μου τον γνώρισα παιδί, έτσι παιδί ήταν και
και μου λέει: «Άκουσε να δεις! Δεν θα οι δύο-τρεις τελευταίες μέρες, πριν πε-
πας στο τραπέζι, που σε έχει καλέσει θάνει, που επίσης κάναμε συντροφιά,
ο Τσιφόρος». Λέω: «Δεν γίνεται! Δεν πάρα πολύ τακτικά συντροφιά. Παιδί!
μπορώ, τώρα, να αρνηθώ στον κύ- Όμως, δεν επέτρεπε σε κανέναν, γι’
100 ριο Τσιφόρο, που με κάλεσε να φάμε αυτό είχαν πει και πάρα πολλά πράγ-
μαζί. Δεν γίνεται». Μου λέει: «Δεν θα ματα. Δεν χαριζόταν και δεν επέτρεπε
πας». Λέω: «Γιατί»; «Θα μου γράψεις σε κανέναν ούτε την τρίχα, ας πούμε,
ένα σενάριο, μέχρι την Δευτέρα». Πα- του κεφαλιού του. Γι’ αυτό, είχε πι-
ρασκευή είναι αυτό, τότε. Του λέω: στούς φίλους, αλλά είχε και πολλούς
«Φαίνεται, κοροϊδεύεις». «Όχι», μου εχθρούς! Και δεν χαριζόταν σε κα-
λέει, «δεν κοροϊδεύω καθόλου. Δεν νέναν! Ό,τι είχε να πει, σου το έλεγε
θα πας! Θα γράψεις το σενάριο». «Μα μπροστά και με παρρησία. Και αυτό
δεν έχω ούτε καν ιδέα». «Θα βρεις», ήταν το μεγάλο χάρισμα, ας πούμε, του
μου λέει. «Μα δεν μπορώ, Κώστα μου! Κώστα του Καραγιάννη».
Μην με πιέζεις έτσι». «Θα το κάνεις για Ο σκηνοθέτης Γιώργος Μυλωνάς συ-
μένα». Λέω: «Αδυνατώ! Δεν θα μπο- μπληρώνει για το ίδιο θέμα, με έναν
ρέσω». «Καλά! Αφού μου αρνείσαι! ιδιαίτερα εύγλωττο, συγκινητικό και
Καλά». Φεύγει. Ετοιμάζομαι εγώ. Πάω ανθρώπινο τρόπο, που εγγίζει, γενικό-
να βγω από την πόρτα. Δεν μπορώ να τερα, και τα παιχνίδια της ανθρώπινης
βγω. Είχε κλειδώσει, είχε πάρει και τα μοίρας: «Ο Κώστας ο Καραγιάννης,
κλειδιά! Σε λίγο, ακούγεται το τηλέφω- παιδιά, αυτός ο σπουδαίος άνθρω-
νο. Μου λέει: «Κώστας, εδώ! Εγώ σου πος, έζησε όλη του τη ζωή του, μέσα
έχω πάρει τα κλειδιά. Θα καθίσεις, για σε πολύ κόσμο. Έμαθε να προσφέρει
να το γράψεις. Την Δευτέρα, πρέπει χαρά σε πολύ κόσμο και να παρεξηγη-
να γυρίσω, γιατί έχω συνεργείο. Δεν θεί από πολύ κόσμο, για τον τρόπο συ-

