Page 97 - mag 132
P. 97
Γράφει ο Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης
σορτς τις Κυριακές, το καλό του σορτς. πάντρεμα αυτού του ζευγαριού, που,
Ήταν οξύθυμος, από άμυνα. Να του όπως διακρίνω, μοιάζει να είναι δια-
έλεγες: «Βρε Κώστα, δεν είναι η καλή χρονικό. Ήτανε ένα ωραίο πάντρεμα,
μου γωνιά αυτή, ούτε μου αρέσει, ομολογώ. Αλλά ήτανε και η αγάπη μου
τώρα, ο φωτισμός», και ήταν οξύθυ- για έναν ακόμη λόγο. Χωρίς να το ξέρει
μος, σου έκανε μια επίθεση τρομερή, και ο ίδιος, σου ερέθιζε το μάδερς κό-
σε έβριζε, ενώ σε λάτρευε και το ήξε- μπλεξ, δηλαδή το να είσαι η μαμά του.
ρες, από άλλες στιγμές. Ήταν αντιρρη- Ήτανε αφάνταστα ευάλωτος, ήτανε
σίας. Έχω ακούσει ότι ήταν υπέροχος αφάνταστα τρυφερός και ευαίσθητος,
εραστής. Τον έχουν ερωτευτεί πάρα πράγμα που ερχότανε σε τέλεια αντίθε-
πολλές γυναίκες, χε-χε, στη διάρκεια ση με την εμφάνισή του. Ήταν, πάντα,
αυτής της καριέρας του, σαν σκηνοθέ- εύσωμος, είχε κάτι τεράστιες μουστά-
της και παραγωγός κινηματογραφικός. κες, χασάπικες, που του έλεγα εγώ και
Ήταν ωραίος ξενύχτης, ήταν ωραίος τον τραβάγαμε από τα μουστάκια, ήταν
πότης. Νομίζω ότι έζησε έντονα, τόσο ένα πάρα πολύ μορφωμένο παιδί, είχε
έντονα, που χαράμισε μια εικοσαετία, σπουδάσει στην Γαλλία, είχε τελειώσει 97
που θα μπορούσε να ζήσει ακόμη. Στα πανεπιστήμιο και είχε ένα ελάττωμα.
γυρίσματα ήτανε άψογος επαγγελματί- Ναι, είναι ελάττωμα. Κόντρα στον εαυ-
ας, αυστηρότατος με το ωράριο, προ- τό του πήγαινε στα πάντα. Τον αδίκησε
σεκτικός στην παραμικρή λεπτομέρεια, τον εαυτό του ο Κώστας».
είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία και φιλία με Πολύ ενδιαφέρουσες είναι και οι μαρ-
τον Λάμπρο τον Κωνσταντάρα. Λέγανε τυρίες του σκηνοθέτη Τάκη Βουγιου-
εκείνα τα γυναικεία τους, τα φλερτικά κλάκη, για το χαρακτήρα του Κώστα
τους και τα λίγα σόκιν τους. Ήταν και οι Καραγιάννη και για την προσωπικότη-
δύο, έτσι, πιπεράτοι στη γλώσσα, και ο τά του: «Ήταν ένας αυθόρμητος άνθρω-
Καραγιάννης και ο Κωνσταντάρας. Και πος, θα τον έλεγα σοφό. Και σοφό τον
άλλο που δεν ακούγαμε, από το πρωί λέω, γιατί πραγματικά ο Κώστας ήταν
ως το βράδυ, στο πλατό, αυτά τα πιπε- από τους πολύ λίγους τόσο πολύ δια-
ράτα πειράγματα. Ήτανε, με τη λαϊκή βασμένους! Δεν υπήρχε έκδοση, δεν
έκφραση, που του άρεσε του Κώστα, υπήρχε βιβλίο, όχι μόνο στην Ελλάδα,
θα τη μεταχειριστώ: Γκομενιάρης. Ο αλλά, μπορώ να σας πω και στην Ευ-
Κώστας ο Καραγιάννης είναι φυσικό ρώπη, που να μην περνάει από το χέρι
να είναι η μεγάλη μου αγάπη. Με αυ- του και να μην το ξεφυλλίζει, να μην το
τόν, κάναμε όλες τις μεγάλες επιτυχί- διαβάζει. Είχε μία περίφημη βιβλιοθή-
ες του ζευγαριού Κωνσταντάρας-Κο- κη, που θα τη ζήλευε ο καθένας. Και
ντού, σε αυτόν οφείλεται η ιδέα και το όλα αυτά τα βιβλία, τα είχε κάνει κτήμα

