Page 84 - mag 132
P. 84

ΕΚΤΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ


              Αγαπητοί μου
              αλήτες και αλήτισσες





               στη ίδια τη κανονικότητα αφού έτσι κάνουν όλοι. Και όλο αυτό γίνεται μια μάζα πεπεισμένων

               αρνητών της ίδιας της ζωής που έμαθαν πως η λογική λέει να επιλέγουν αυτό που συμφέ-
               ρει.

               Και γίνεται ο κάθε "ψεκασμένος" το θύμα μιας κοινωνίας που φθονεί την αγάπη στη ζωή.

               Γίνεται αλήτης για να αποφύγει τη διαδρομή που δεν οδηγεί πουθενά. Γίνεται αλήτισσα και
               δεν αφήνει τα χρώματα της υποκρισίας να την χωρίσουν από τον άνθρωπο εντός της.

               Διαβάζοντας τον Καλιγούλα του Καμύ βλέπω πως ακριβώς αυτό έκαναν οι πατρίκιοι στον

               Καλιγούλα, και αυτό κάνει και η σύγχρονη κοινωνία σε όποιον διαφοροποιείται.
               Στην αρένα που συνηθίζουμε όμως δεν υπάρχει χώρος για γιατρούς αλλά  για μονομάχους.

               Ο Καλιγούλας έκανε ακριβώς αυτό. Πρόσφερε έναν ακραίο αντίλογο στην υποκρισία των

               πατρικίων και εκείνοι απάντησαν με τον δικό τους βίαιο αντίλογο. Τη δολοφονία του.
               Εκείνος συνειδητοποίησε πως "οι άνθρωποι πεθαίνουν και δεν είναι ευτυχισμένοι" και ανέ-

               δειξε αυτή τη σκληρή αλήθεια αφήνοντας όμως την κοινωνία  εξίσου άρρωστη και υποκρι-

               τική...
   84          Εκείνοι στράφηκαν εναντίον του σαν σε αρένα χωρίς να αναλογίζονται τι προκαλεί αυτό

               στην συλλογική τους συνείδηση... γιατί δεν υπήρχε χώρος αυτή να λειτουργήσει.

               Ο φόβος γίνεται ο έκπτωτος εαυτός μας που αγωνιά να αποτρέψει την έκθεση. Γίνεται αδί-
               στακτος. Ένας εαυτός που προτιμά να σπάσει τον καθρέφτη του ώστε να μην αντικρίσει ούτε

               ο ίδιος το προσωπείο του. Προτιμά να επιτεθεί. Η έχθρα απέναντι στον "αντάρτη της ζωής"

               είναι η ύστατη προσπάθεια του έκπτωτου εαυτού να κρατήσει τα προσχήματα. Να αφορίσει
               τον ίδιο τον εαυτό-αντάρτη  ώστε να μη χρειαστεί να ζήσει με τους λίγους εναπομείνατες

               "αλήτες"... "Σκοτώνουν τον εαυτό που ξέχασαν να αγαπήσουν"...

               Ποιος αντέχει εξάλλου την παραδοχή του λάθους και τον πόνο που ακολουθεί. Ο αντίλογος
               πάντα είναι πιο εύκολος. Σαφώς πιο ανακουφιστική η προσπάθεια να "ακυρώσεις" σκοτώ-

               νοντας τον άλλον αν χρειαστεί. Έτσι εσύ και τόσοι άλλοι αυλικοί συνομότες της απελπισίας

               αρκούνται ατην εξόντωση της αλήθειας.
               Εξάλλου πάντα οι περισσότεροι κάνουν την πλειοψηφία είτε έχουν δίκιο είτε έχουν άδικο.

               Καμία αγωγή λοιπόν κυριολεκτικά και μεταφορικά. Καμία κίνηση θεραπευτική μόνο πτώση.

               Μια πτώση που μοιάζει με αυτοάνοσο. Με μια επίθεση του ίδιου του σώματος σε μόνιμη
               αντιπαλότητα με τον ίδιο του τον εαυτό. Έτσι μια ολόκληρη κοινωνία χάνει την ικανότητα να

               αναγνωρίζει τι την προστατεύει και τι την απειλεί.

               Αντί να επιτεθεί στον πραγματικό εχθρό της, τον  φόβο και το ψέμα, επιτίθεται στα ίδια της
               τα κύττατα και επομένως και στους ίδιους τους ανθρώπους που μεταφέρουν την αλήθεια-
   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89