Page 82 - mag 132
P. 82

ΕΚΤΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ


              Αγαπητοί μου
              αλήτες και αλήτισσες





               τι έχεις να πεις. Δε προδίδουν, εξελίσσονται. Είναι αυτό που βλέπεις. Δεν υποκρίνονται, δεν

               έχουν ανάγκη να σε πείσουν για κάτι που δεν είναι. Γουστάρουν τον εαυτό τους και ανή-
               κουν σε αυτούς που ονειρεύονται ακόμα κρυφά. Θα μιλήσουν εκεί που οι άλλοι σιωπούν.

               Θα τολμήσουν να αντισταθούν στην εξουσία. Προτιμούν την απείθεια εκεί που μοιάζει να

               συμφέρει η πειθώ.
               Και οι αλήτισσες το ίδιο. Αυτές και αν έχουν αυθεντικότητα. Αυτές που είδαν να τις πατάνε

               στον "κάλο" για να πονέσουν. Αυτές που για να τις εντάξουν ήθελαν να παρέχουν, να παρα-

               δώσουν τον εαυτό προς αντάλλαγμα. Αυτές που έγιναν αρνητές, αποποιήθηκαν τη ψευτιά
               που φαίνεσαι ο ίδιος ψέγας ψεύτης και στρέφεις τον καθρέπτη σου αλλού. Αυτές που δεν

               γουστάρουν αυτούς που δεν είναι και δε θέλουν πάρε δώσε με αυτούς που φαίνονται.

               Αυτές και αν φοράνε παντελόνια. Γιατί τα παντελόνια δεν τα φοράνε όλοι για τον ίδιο λόγο.
               Αυτά τα ειδικά παντελόνια είναι για όλους όσους αντέχουν να φοράνε κάθε μέρα την αλή-

               θεια τους κατάσαρκα. Που δε βάζουν άλλα "ρούχα" τη μία μέρα άλλα την άλλη.

               Δεν εμφανίζονται για να αρέσουν αλλά εκφράζουν αυτό που βιώνουν στη στιγμή. Τη λύπη,
   82          τη χαρά τους, τη αντίδρασή τους. Φοράνε πάντα τα ρούχα τους από μέσα προς τα έξω. Και

               δε μοιάζουν. Δεν ταιριάζουν. Είναι τόσο ακραία καθαρές που πρέπει να βρουν λόγο να τις

               λερώνουν για να τις αντέχουν.
               Αυτοί είναι οι αλήτες που βλέπω εγώ και αναρωτιέμαι τελικά ποιοι είμαστε στα αλήθεια;

               Ποιοι έχουν ανάγκη να μεταλλάσουν την ανθρώπινη εμπειρία με μια υποδιαίστερη;

               Γιατί ζούμε σε μια συνεργασία αποδιοργάνωσης του ανθρώπινου δυναμικού μας;
               Πως χωρίσαμε τις καρδιές με το μυαλό μας και τα βάλαμε το ένα απέναντι στο άλλο;

               Μα τι σπουδάζει η κοινωνία και έχει αποσυνδεθεί τόσο πια;

               Ποια πτυχία το χτίζουν αυτό;
               Ποιες δεξιότητες μας χωρίζουν αντί να μας ενώνουν;

               Γιατί τόση εξάρτηση και ταυτόχρονα αποδόμηση;

               Μα δε θέλουμε να είμαστε εκείνοι οι αντάρτες της ζωής πια;
               Εκείνοι που τα βάζουν με το θηρίο και ας μοιάζει ανίκητο;

               Που πήγε η ανθρωπιά και η νόηση;

               Η αξία της ζωής; Το νόημά της; Περνάμε από τη ζωή μπαίνοντας σαν σε αίρεση. Μας κάνει
               το κατεστημένο της πλύση εγκεφάλου. Μαθαίνουμε να βλέπουμε πως λειτουργεί η κανονι-

               κότητα και αν δεν την ορίσουμε ως αποδεκτή στη ζωή μας, μάς πετάει εκτός σαν να 'μαστε

               αρνητές ανώτερων αξιών.
               Αυτοί οι αλήτες που δε ταιριάζουν και στο τέλος ή χάνονται στις αδύναμες ώρες της ζωής
   77   78   79   80   81   82   83   84   85   86   87