Page 57 - mag_130
P. 57
της Mιμίκας Μαντά
Θαλασσινό νερό
Η τελευταία της επιθυμία ήταν περίεργη.
«Λίγο νερό θαλασσινό.»
Η νοσοκόμα έσκυψε, νόμισε πως δεν άκουσε καλά.
57
«Νεράκι;»
« Όχι. Νερό θαλασσινό σ’ ένα μικρό μπουκαλάκι.»
Έπιασε το χέρι της νεαρής νοσοκόμας.
«Σε παρακαλώ κόρη μου. Κι αν μπορείς άφησέ το
λίγο ανοιχτό. Να ρουφάω το άρωμά του, να γιάνω.»
Τα κουρασμένα μάτια της,
έλαμπαν όταν μιλούσε για τη θάλασσα.
Την κούραζαν οι παρηγορητικές φράσεις.
Δεν άντεχε τα λυπημένα βλέμματα.
