Page 59 - mag_130
P. 59
της Mιμίκας Μαντά ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Το κύμα έλεγε όσα δεν χωρούσαν
στη γλώσσα.
Έφευγε πάντα λίγο ελαφρύτερη.
Σαν κάποιος να είχε πάρει ένα μι-
κρό κομμάτι από το βάρος της.
Τα χρόνια πέρασαν.
Η κόρη μεγάλωσε.
Οι πίνακες έμειναν. JESSICA ANDREWS
Τα χέρια γέρασαν. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΝΈΡΟ
Η θάλασσα πάντα νέα και μαγική. Έκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Όταν η Λούσυ εξασφαλίζει μια θέση στο
Τώρα βρισκόταν σε ένα λευκό δω- πανεπιστήμιο, πιστεύει ότι το Λονδίνο,
μάτιο. Πολύ λευκό για άνθρωπο αυτή η ολοζώντανη μητρόπολη με τα μπα-
που είχε ζήσει τόσα πολλά. ράκια και τα φώτα νέον που καταυγάζουν
τον Τάμεση τη νύχτα, θα ξεκλειδώσει το
Η νοσοκόμα άφησε το μπουκαλάκι μέλλον της. Έχει μεγαλώσει σ’ έναν εντε- 59
στο κομοδίνο. λώς διαφορετικό, όπως νομίζει, κόσμο,
Το πήρε στα χέρια της. αυτόν της εργατικής τάξης στην επαρχι-
Το ακούμπησε στο μάγουλο. ακή πόλη του Σάντερλαντ, με οικογενει-
«Ήρθες», είπε. ακές ιστορίες για Ιρλανδούς μετανάστες,
«Έχουμε καιρό να μιλήσουμε.» ξενώνες φιλοξενίας εργατών, ερειπωμέ-
να παγοδρόμια κι ένα δαχτυλίδι αρραβώ-
Κανείς δεν άκουσε απάντηση. νων σε κάποια ψαραγορά. Όμως αυτή η
Εκείνη όμως χαμογέλασε όπως χα- νέα ζωή θα αποδειχτεί πολύ πιο σαρωτι-
μογελούν όσοι συναντούν τον μο- κή από ό,τι περίμενε. Ενώ αναγκάζεται να
ναδικό φίλο, που δεν τους πρόδω- κάνει πολύωρες βάρδιες για να τα βγάλει
σε ποτέ. Κι όταν έκλεισε τα μάτια, πέρα και πηγαινοέρχεται σε ξέφρενα πάρ-
το δωμάτιο δεν μύριζε πια νοσοκο- τι από αποθήκες του ανατολικού Λονδί-
νου σε επαύλεις του Σάουθ Κένσινγκτον,
μείο. εξακολουθεί να νιώθει σαν ξένο σώμα
Μύριζε αρμύρα θαλασσινή. ανάμεσα στους συμφοιτητές της... Λυρι-
κό και ρηξικέλευθο, το Θαλασσινό νερό
διερευνά την πολυπλοκότητα της σχέσης
μητέρας και κόρης, τη μετατόπιση της τα-
ξικής ταυτότητας και τις προκλήσεις της,
και τον τρόπο με τον οποίο τα ισχυρότερα
αισθήματα αγάπης μπορεί να είναι και τα
πιο δύσκολα να ορίσουμε.
ΒΡΑΒΈΙΟ PORTICO 2020
