Page 67 - mag128

της Mιμίκας Μαντά

Το σώμα δεν είναι ίδιο. Ούτε η στάση. Να κοιτά.

Κάτι έχει μαλακώσει. Κάτι έχει απο- Να ακούει.
δεσμευτεί. Να ψάχνει…

Είμαι νερό.
Η φράση αυτή τη φορά δεν είναι σκέ-

ψη. Είναι διαπίστωση.
Η σταγόνα φτάνει στο κάτω μέρος. Δι-

αλύεται. Αφήνει μια λεπτή γραμμή.
Δεν την ακολουθεί.

Στρέφεται προς το δωμάτιο. Όλα στη
θέση τους. Όλα ελαφρώς μετατοπι-

σμένα μέσα της.
Παίρνει το άδειο ποτήρι. Το γεμίζει

κρασί. Το κρατά.
- Θα σταματήσει ποτέ; Ο πόνος, θα

σταματήσει; 67
Η ερώτηση χαμηλή.

Καμία άμεση απάντηση.
Πίνει.

Η γλυκιά γεύση κατεβαίνει αργά. Το
σώμα την δέχεται.

- Θέλω να σταματήσει.
Σιωπή.

Δεν ψάχνει για τέλος. Ψάχνει για απο-
δοχή. Για γαλήνη.

Το βλέμμα επιστρέφει στο τζάμι. Μια

νέα σταγόνα αρχίζει να σχηματίζεται.
Πιο μικρή. Πιο αργή.

Την παρακολουθεί.
Δεν ξέρει αν ψάχνει εκείνον. Δεν ξέ-

ρει αν ψάχνει τον εαυτό της πριν. Δεν
ξεχωρίζει πια.

Μένει στάσιμη.