Page 65 - mag128

της Mιμίκας Μαντά

Στέκεται μπροστά στην τζαμαρία. νοιώθει”. Ένα τραπέζι. Δύο σώματα

Το φως χαμηλό, σχεδόν ανύπαρκτο… απέναντι. Λέξεις λίγες, βαριές.
Η πόλη απέναντι στέλνει ακατάληπτα - Δεν μπορώ άλλο.
μηνύματα με φώτα που τρεμοσβή- - Τι δεν μπορείς;

νουν. Τίποτα σταθερό. Τίποτα ξεκά- - Να είμαι εδώ.

θαρο. Σιωπή.
Το διαμέρισμα σιωπηλό. Τα αντικεί- - Κι εγώ;

μενα στη θέση τους. - Δεν φταις εσύ. Έχω ανάγκη απομό-
Ένα ποτήρι άδειο στο τραπέζι. Ένα βι- νωσης και σκέψης.

βλίο ανοιχτό. Χρόνια τώρα ίδια εικό- Η φράση έπεσε σαν πέτρα. Καμία εξή-
να. Καμία ουσιαστική μετακίνηση. γηση. Καμία συνέχεια. Μια απόφαση

χωρίς γέφυρα.
Μόνο εκείνη αλλάζει. Αθόρυβα. - Θα φύγεις;

Στο τζάμι σχηματίζεται μια σταγόνα. - Ναι.
Στρογγυλεύει, βαραίνει. Αρχίζει να Δεν φώναξε. Δεν έκλαψε τότε. Έμεινε

κατεβαίνει. Το βλέμμα της την ακο- ακίνητη. Παρατηρούσε. Σαν να ανήκε 65
λουθεί. σε άλλο κόσμο.

Θυμάται… Η πόρτα έκλεισε.
-Είχε πει θα ξανάρθουμε σ’ αυτό το Ο ήχος απαλός.

νησί. Είναι το νησί μας. Η επίδραση απόλυτη.
Η φράση δεν έσβησε ποτέ. Επιστρέ-

φει σε ανύποπτες στιγμές. Στο πλύσι- Ο πόνος δεν ήρθε εκείνη τη στιγμή.
μο των πιάτων. Στον ύπνο. Στη μέση Ήρθε αργότερα. Σε δόσεις. Σε καθη-

μιας άσχετης πρότασης. Ζωντανή, μερινές επαναλήψεις.
επίμονη. Πρώτο βράδυ μόνη.

Πρώτος καφές χωρίς δεύτερο φλι-
Τότε είχε γελάσει. τζάνι.

- Σαν υπόσχεση ακούγεται. Πρώτη σιωπή χωρίς πιθανότητα δια-
- Είναι, είχε απαντήσει. κοπής.

- Δεν κρατάς υποσχέσεις. Ακουμπούσε το χέρι στο άδειο σημείο
- Θα δεις. του κρεβατιού. Περίμενε θερμότητα.

Είδε. Έβρισκε κρύο ύφασμα.

Θυμάται τη μέρα του χωρισμού, χω- Τα χρόνια πέρασαν χωρίς θεαματικές
ρίς σαφή εικόνα. Περισσότερο “την αλλαγές. Δεν κατέρρευσε. Δεν ξανα-