Page 61 - mag128
P. 61
του Μάνου Λαμπράκη
ξανά χλεύη, αδιαφο- κετά ασφαλή ώστε να να ξαναμάθουμε τον
ρία ή εξαφάνιση. διαψεύσει τον φόβο δεσμό όχι ως τόπο
Αυτό λοιπόν είναι το του. ασφυξίας, αλλά ως
πιο τραγικό γνώρι- Μήπως οι άνθρωποι τόπο αλήθειας;
σμα του καιρού μας: φτάνουν στο τέλος Όχι ως απώλεια του
όχι ότι οι άνθρωποι όχι επειδή έζησαν και εαυτού, αλλά ως βα-
δεν αγαπούν, αλλά έχασαν, αλλά επειδή θύτερη εύρεσή του;
ότι δεν περιμένουν έπαψαν νωρίς να πε- Όχι ως απειλή, αλλά
πια πολλά από την ριμένουν; ως πατρίδα. Γιατί, αν
αγάπη. Την πλησιά- Μήπως η μεγάλη δεν το ξαναμάθου-
ζουν με καχυποψία, ασθένεια της εποχής με, τότε πράγματι το
με εφεδρείες, με δεν είναι η αποτυχία μέλλον δεν θα είναι
μισή πίστη, με μισό του έρωτα, αλλά η μόνο γεμάτο μοναχι-
σώμα, με μισή γλώσ- προληπτική παραίτη- κά σπίτια και υπερ-
σα. Και ό,τι δίνεται ση από αυτόν; φορτωμένες δομές
μισό, σπάνια μπορεί Τότε ο άνθρωπος δεν φροντίδας. 61
να γεννήσει διάρ- σώζεται ούτε από την Θα είναι γεμάτο αν-
κεια. αυτάρκεια, ούτε από θρώπους που έζησαν
Έτσι δημιουργείται την αυτονομία, ούτε πολύ, αλλά περίμε-
ένας φαύλος κύκλος: από την επιφάνεια ναν λίγο.
η παλιά απογοήτευ- των επαφών.
ση γεννά νέα άμυνα, Γιατί βαθιά μέσα του
η άμυνα παράγει εξακολουθεί να θέ-
ψυχρότητα, η ψυ- λει εκείνο που πάντα
χρότητα ματαιώνει ήθελε: έναν άλλον
τον δεσμό, η ματαίω- που να μην τον κατα-
ση επιβεβαιώνει τον ναλώνει, αλλά να τον
φόβο. χωρά.
Και τελικά το υποκεί- Έναν άλλον που να
μενο λέει: να, είχα μην τον ακυρώνει,
δίκιο να μην εμπι- αλλά να τον ονομά-
στεύομαι. ζει.
Ενώ στην πραγμα- Έναν άλλον που να
τικότητα δεν έζησε μπορεί να μείνει.
ποτέ έναν δεσμό αρ- Μπορούμε ακόμη
