Page 31 - mag 127
P. 31

ΖΑΝ ΠΩΛ ΣΑΡΤΡ
                                                       ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ


                                                       Εκδόσεις ΔΩΜΑ


                                                       Για  να κατανοήσουμε  το  συναίσθημα, λέει ο
                                                       Σαρτρ,  πρέπει  να  καταλάβουμε  τη  λειτουργία

                                                       του. Όταν η συνείδηση δεν μπορεί να αντέξει
                                                       τον κόσμο όπως αυτός είναι και αδυνατεί να
                                                       τον αλλάξει εμπράκτως, σπεύδει σύσσωμη να

                                                       τον συλλάβει διαφορετικά. Ανήμπορη να μετα-
                                                       βάλει τον κόσμο πραγματικά, η συνείδηση τον
                                                       μεταμορφώνει μαγικά.

                                                       Σε τούτο το κλασικό δοκίμιο ο Σαρτρ επιχειρεί
                                                       να φέρει τα εργαλεία της φαινομενολογίας στη

               μελέτη του συναισθήματος, ενώ ταυτόχρονα ασκεί κριτική τόσο στις κυρίαρ-
               χες ψυχο-λογικές θεωρίες του καιρού του όσο και στην ψυχανάλυση. Μέσα
               από αριστοτεχνικές περιγραφές της θυμικής εμπειρίας γενικά, αλλά και των

               επιμέρους συναι σθημάτων ειδικότερα —του φόβου, της οργής, της θλίψης
               ή της χαράς—, ο Σαρτρ προτείνει εδώ μια νέα φιλοσοφική θεμελίωση της                                             31

               ψυχολογίας.





                                                      ΤΟΜΑΣ ΜΑΝ

                                                      ΤΟΝΙΟ ΚΡΑΙΓΚΕΡ


                                                      Εκδόσεις ΔΩΜΑ


                                                      Θαυμάζω τους περήφανους και τους ψυχρούς,
                                                      αυτούς που τολμούν να πλανηθούν στα μονο-
                                                      πάτια της μεγάλης, της δαιμονικής ομορφιάς,

                                                      περιφρονώντας τον «άνθρωπο», αλλά δεν τους
                                                      ζηλεύω. Γιατί αν υπάρχει κάτι ικανό να μετα-

                                                      μορφώσει έναν λόγιο σε ποιητή, είναι ακρι-
                                                      βώς αυτή η τόσο αστική αγάπη μου για καθετί
                                                      ανθρώπινο, ζωντανό και συνηθισμένο. Η ζε-

                                                      στασιά, η καλοσύνη, το χιούμορ απ’ αυτήν την
                                                      αγάπη πηγάζουν, και μου φαίνεται μάλιστα πως
               ίσως αυτή είναι η αγάπη που, κατά τας Γραφάς, ακόμα κι αν μιλάς όλες τις

               γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, χωρίς αυτήν δεν είσαι παρά χαλ-
               κός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον.
   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36