Page 21 - mag_126
P. 21
του Μαυροειδή Μαυροειδόπουλου
Ή λογοδοσία ως στοιχείο θεωρούνταν οι ίδιες υπόλογες για
ενός διακριτικού και τις αποφάσεις τους. Οι δικαιολογίες
ασύμμετρου συστήματος της βιβλιογραφίας για τη λαϊκή μη
λογοδοσία μπορούν να θεωρηθούν
ακόμα και απίθανες, και συνήθως
Σε ένα κείμενο για τη λογοδοσία περιλαμβάνουν τους περιορισμούς
των Αθηναίων πολιτών θα αναμε- σκοπιμοτήτων, τη λεγόμενη «σοφία
νόταν η εισαγωγή να περιλαμβάνει των μαζών» ή/και το ζήτημα της συλ-
στοιχεία που θα προοιωνίζονταν την λογικής έναντι της ατομικής ευθύνης
περιγραφή μιας ιδανικής κατάστα- για τις αποφάσεις του δήμου. Ο βου-
σης της αρχαίας ελληνικής δημόσιας λευτής και ο ένορκος ταυτίζονταν με
σφαίρας. Όχι ότι πρόκειται να γίνει τη μορφή του ανίσχυρου ερασιτέ-
αναφορά στο θέμα υπό την τάση χνη, επομένως και του δικαιολογη-
αμφισβήτησης του θεσμού της λο- μένα μη υπόλογου ιδιώτη πολίτη.
γοδοσίας, ωστόσο είναι αναγκαίο Μια εύθραυστη πάντως ταύτιση, δε-
να γνωρίζουμε όχι για ποιους μιλά- δομένης της ελληνικής συσχέτισης
με (για τα δημόσια πρόσωπα ασφα- της μη λογοδοσίας με την τυραννι-
λώς) αλλά για ποιον λόγο μιλάμε για κή διακυβέρνηση. Φαίνεται γενικά 21
αυτά. Η απάντηση δεν είναι προφα- ότι στην αρχαία, άμεση δημοκρατία
νής: αν κάποιος σκοπεύει να ρωτή- τις λανθασμένες, εξαιτίας συναι-
σει «μα για ποιον άλλον μπορεί να σθηματισμού, παρόρμησης ή/και
γίνεται λόγος;» ας έχει στον νου του απληστίας αποφάσεις του πλήθους
ότι στην αρχαία Αθήνα συμμετείχαν πλήρωναν σχεδόν αποκλειστικά οι
στη διοίκηση του κράτους χιλιάδες δημόσιοι λειτουργοί, σε αντίθεση με
πρόσωπα και όχι μόνο οι ονοματι- ό,τι θα έλεγε κάποιος ότι συμβαίνει
σμένοι (τότε) στα επίσημα έγγρα- στις σημερινές αντιπροσωπευτικές
φα δημόσιοι λειτουργοί. Ωστόσο, δημοκρατικές πολιτείες στις οποίες
σύμφωνα με τον Landauer (2019), τα λάθη των πολιτικών πληρώνουν
η υποχρέωση λογοδοσίας δεν αφο- μάλλον οι πολίτες. Δεν είναι βεβαίως
ρούσε στους πάντες (αν και μάλλον ζήτημα του κειμένου να ερμηνεύσει
θα έπρεπε;), κάτι που καθιστούσε το την οργή των συμπολιτών μας για το
σύστημα διακριτικό και ασύμμετρο. εν λόγω πρόβλημα, όσον όμως αφο-
Μεγάλες ομάδες απλών πολιτών, ρά στους αρχαίους Αθηναίους φαί-
που ψήφιζαν αλλά δεν μιλούσαν στη νεται ότι εξοργίζονταν ενδεχομένως
συνέλευση του λαού ή υπηρετούσαν και επειδή ντρέπονταν για την κα-
ως ένορκοι στα λαϊκά δικαστήρια, εί- ταστροφική ευπιστία που έδειχναν,
χαν ευρύ περιθώριο να θεωρούν τις όταν αυτή είχε οδηγήσει σε κατα-
πολιτικές ελίτ υπόλογες, όμως δεν στροφικές αποφάσεις.
