Page 66 - mag 125
P. 66
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ της Mιμίκας Μαντά
Το τρυφερό
βότσαλο
Εγώ βρέθηκα μόνη με ένα άλλο και κατανόηση. Σαν να αγγίξαμε το ΜΝΉΜΕΣ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ:
ερώτημα: Ποια είμαι όταν δεν με κα- ίδιο νόημα από διαφορετικές πλευ- ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΉ ΕΚΘΕΣΉ ΤΉΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΤΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
τοικεί κανείς άλλος; ρές.
Χάιδευα συχνά το βότσαλο. Ήταν πα- Εκείνος σκεπτόταν «Δεν απέτυχα να ΣΤΉΝ ΠΙΝΑΚΟΘΉΚΉ ΔΉΜΟΥ ΑΘΉΝΑΙΩΝ
ρόν. Το άγγιζα και ένιωθα την αλή- αγαπήσω. Απέτυχα να μείνω ανοι-
θεια του χρόνου «τίποτα δεν επιβι- χτός.»
ώνει χωρίς ρωγμές.» Εγώ πίστευα πως δεν εγκαταλεί-
Η μοναξιά, στην αρχή, ήταν έλλειψη. φθηκα, αλλά πως «Μετακινήθηκα».
Μετά έγινε καθρέφτης. Κι αυτό ήταν αρκετό.
Ύστερα έγινε τόπος. Το βότσαλο είναι ακόμη εδώ.
Όχι πια σαν σύμβολο αγάπης, αλλά
3 σαν απόδειξη ύπαρξης. Μιας ύπαρ-
Έμαθα πως η μοναξιά δεν είναι το ξης που άντεξε τον χρόνο, τη φθορά,
αντίθετο της αγάπης. Είναι η συνθή- την απώλεια, χωρίς να σπάσει.
κη μέσα στην οποία η αγάπη γίνεται Όπως κι εγώ.
66 συνείδηση. Όταν δεν υπάρχει άλλος Κι αν υπάρχει τελικά συμφιλίωση,
να σε ορίζει, οφείλεις να σταθείς δεν είναι με το παρελθόν. Είναι με το
απέναντι στον εαυτό σου χωρίς φίλ- γεγονός ότι το «Είναι» δεν σταματά
τρα. να υπάρχει και να αναπτύσσεται.
Ο χρόνος, σιωπηλός, εργαζόταν. Η αγάπη δεν είναι κατοχή, αλλά κα-
Εκείνον τον έκανε πιο διάφανο. τάσταση της ύπαρξης, που αφήνει
Έμαθε πως η σιωπή δεν είναι πάντα ίχνη.
δύναμη. Πως το «κρατώ» συχνά ση- Όπως το κύμα στο βότσαλο.
μαίνει «φοβάμαι να δώσω». Όπως ο άλλος μέσα μας.
Εμένα με έκανε πιο στέρεη. Έμαθα
πως η αγάπη δεν χάνεται όταν τε-
λειώνει η σχέση. Χάνεται μόνο όταν
αρνείσαι να την ενσωματώσεις.
Και τότε ήρθε το νοητό σημείο τομής.
Όχι συνάντηση.
Όχι επιστροφή.
Αναγνώριση.
Κάπου, σε διαφορετικούς τόπους,
την ίδια στιγμή, σκεφτήκαμε ο ένας
τον άλλον χωρίς πόνο. Με νοσταλγία
