Page 64 - mag 125
P. 64
ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Το τρυφερό
βότσαλο
64
Υπήρξε μια εποχή που το «εγώ» δεν δεν ήταν συναίσθημα· ήταν τρόπος
στεκόταν μόνο του. Δεν είχε εξα- ύπαρξης.
φανιστεί, είχε διαχυθεί. Το «είμαι» Το βότσαλο ήρθε στη ζωή μας, σαν
δεν χρειαζόταν να οριστεί· κατοι- σύμβολο. Τότε δεν το είχαμε κατα-
κούσε φυσικά μέσα στο «είμαστε». λάβει.
Η ύπαρξη δεν ρωτούσε τον εαυτό Στη θάλασσα, εκείνη τη μέρα, ο κό-
της. Κυλούσε, όπως το νερό, που σμος ήταν απλός: κύμα, άνεμος,
δεν αναρωτιέται για την κατεύθυνσή φως. Εκείνος στάθηκε, έσκυψε,
του, όσο υπάρχει κοίτη. διάλεξε. Όχι τυχαία. Κάποια πράγ-
Τότε ήμασταν οι δυο μας. ματα δεν είναι επιλογές - είναι ανα-
Κι αυτό δεν ήταν αριθμητικό γεγο- γνωρίσεις.
νός. Ήταν οντολογική κατάσταση. «Πάρ’ το», είπε.
Δύο υπάρξεις που συντονίστηκαν «Τι είναι;»
τόσο, ώστε ο χρόνος ανάμεσά τους «Αντοχή», απάντησε. «Με μνήμη.»
έπαψε να μετριέται. Δεν υπήρχε πριν Κράτησα στο χέρι ένα βότσαλο.
και μετά - μόνο διάρκεια. Η αγάπη Λευκό, λείο, σκληρό στην αφή. Ένα
