Page 53 - mag131
P. 53
της Κατερίνας Γεμελιάρη
Κάπου εκεί μάλλον ασυνείδη- Μια εκπαίδευση που καθώς περ-
τα αποφάσισα πως θέλω κάθε νούν τα χρόνια την αφήνει το
Σεπτέμβρη να γυρνάω εκεί, σε κράτος και η πολιτεία να ξεχει-
μια σχολική αίθουσα και να έχω λώνει σαν παλιό μάλλινο που-
απέναντι μου ζευγάρια μάτια να λόβερ που από τη μια το αγαπάς
διψάνε για μάθηση… και τελικά τόσο πολύ για να το πετάξεις
δεν ήρθε κανένας άλλος Σεπτέμ- αλλά από την άλλη το φοράς
βρης με εμένα μέσα σε ένα σχο- μόνο όταν χουχουλιάζεις στον
λείο γιατί είμαι 5.230ή θέση στο καναπέ σου τις κρύες νύχτες του
πίνακα μηδενικής προϋπηρεσίας χειμώνα. Μια εκπαίδευση που
και δεν ήθελα να συμμετάσχω αντί να καλλιεργεί τα ταλέντα
και στην εμπορευματοποίηση των μαθητών τα ακρωτηριάζει,
της γνώσης, να αρχίσω να αγορά- ακρωτηριάζει κάθε σκέψη τους,
ζω πτυχία, μεταπτυχιακά, ξένες τους ζητά να γίνουν παπαγά- 53
γλώσσες και διδακτορικά για να λοι, βαθμοθήρες και να αδια-
μαζεύω μόρια και να φτάσω κά- φορήσουν για το μεγαλείο της
ποια στιγμή σε εκείνη την θέση γνώσης. Όλα στρέφονται γύρω
που θα μου έδινε το εισιτήριο από τις πανελλαδικές εξετάσεις,
για ένα σχολείο σε κάποιο νησί. όλοι οι μαθητές εναποθέτουν
Για να σας προλάβω δεν έχει τίπο- εκεί τις ελπίδες τους για μια λα-
τα κακό το νησί, ούτε η επαρχία μπρή επαγγελματική καριέρα…
το άσχημο είναι ότι αποφασίζεις αγνοούν βλέπετε πως η Ελλάδα
να ζεις σαν νομάς, ότι αποφα- βιώνει εργασιακό Μεσαίωνα,
σίζεις να μην έχεις οικογένεια αγνοεί πως το πτυχίο του θα
ή αν έχεις την αναγκάζεις να μείνει κρεμασμένο στο πατρικό
ζει στους τρελούς ρυθμούς της σπίτι και εκείνος θα αναγκαστεί
ζωής του νομά, που κάθε Ιού- να συμβιβαστεί με μια άλλη
νιο μαζεύει τις βαλίτσες του και δουλειά για να επιβιώσει.
κάθε Σεπτέμβρη τις ξαναπιάνει Τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν
ανά χείρας για να υπηρετήσει με εκπαιδευτικούς που μετα-
την δημόσια εκπαίδευση… μορφώνουν τις σχολικές τάξεις
