Page 38 - mag131

ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡ ΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΝΑΞΟ

Ο ΕΠΙΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΛΥΓΔΑΜΙ

τον γράφοντα, και κυρίως χρήσιµος για την αναφορά σε έγκυρες ιστορικές πλη-
ροφορίες της εποχής.

Η απουσία αποκαλυπτικών τεκµηρίων αφορά και άλλα ιστορικά γεγονότα,
ωστόσο κάθε τι που περιλαµβάνεται σε αυτό το βιβλίο δεν είναι αποκύηµα φα-

ντασίας, αλλά αποτέλεσµα εύλογης διασταύρωσης των διαθέσιµων δεδοµένων.
∆εν είναι επίσης λίγα τα κενά για την καθηµερινή ζωή στην αρχαία Νάξο. Έχει, για

παράδειγµα, θεωρηθεί λογικό ότι κοντά στα λατοµεία µαρµάρου θα υπήρχαν
οικισµοί των λατόµων, όµως ελάχιστα µπορούν να ειπωθούν γι’ αυτούς. Στην

περιοχή του Απόλλωνα, στα βόρεια, µερικά κατάλοιπα έχουν αποδοθεί σε πιθα-

νές κατοικίες τους. Το δε ιερό του Φλεριού, κοντά στις Μέλανες, συνδέθηκε µε
τη λατοµική δραστηριότητα στην περιοχή, όµως η απουσία κατοικιών οδήγησε
στην άποψη ότι οι απασχολούµενοι στην εξόρυξη και την πρώτη επεξεργασία

των µαρµάρινων όγκων πιθανώς διέµεναν σε πολύ πρόχειρες κατασκευές, από

τις οποίες δεν διασώθηκαν ίχνη. Επίσης, κοντά σε ιερά όπως αυτό στο Σαγκρί,
ήταν λογικό να λειτουργούν εργαστήρια γλυπτικής, από τα οποία θα προήλθαν

τα αφιερώµατα στον ναό της ∆ήµητρας και του Απόλλωνα. Όµως και για αυτές
τις εγκαταστάσεις δεν είναι τίποτα γνωστό, αφού έχουν σωθεί µόνο τα πιθανά

38 παράγωγά τους, όχι οι ίδιοι οι χώροι στους οποίους αυτά σµιλεύονταν. Το ερ-
γαστήριο γλυπτικής το οποίο υποτίθεται ότι λειτουργεί στο Σαγκρί είναι προϊόν

µυθοπλασίας, όπως και η εµπλοκή του µε τη δηµιουργία του ηµιτελούς κολοσσι-
κού ∆ιονύσου στην περιοχή του Απόλλωνα. Σκοπός του συγγραφέα ήταν να µι-

λήσει για αυτά τα θέµατα στον βαθµό που ένα ιστορικό µυθιστόρηµα επιτρέπει
τις αναπαραστάσεις, οι οποίες µπορούν να λαµβάνουν χώρα όταν τα τεκµήρια

απουσιάζουν αλλά στη θέση τους χωρούν λογικές υποθέσεις.

Για να γίνει λόγος για τα σπουδαία αρχιτεκτονικά και γλυπτικά κατορθώµα-
τα των αρχαίων Ναξίων κατά τρόπο ώστε οι πληροφορίες να ενσωµατώνονται

στη ροή του µυθιστορήµατος, ήταν απαραίτητο να επιλεγούν ορισµένες χρο-
νολογήσεις από τις προτεινόµενες στη βιβλιογραφία. Αυτό δεν ήταν κάτι που

απαίτησε προσπάθεια σε περιπτώσεις με μικρές αποκλίσεις, σε άλλες όμως ήταν
αναγκαίο να γίνει κάποια επιλογή. Για παράδειγµα, για το ηµιτελές άγαλµα του

∆ιονύσου προτιµήθηκε αυτή που το τοποθετεί κοντά στο τέλος της αρχαϊκής
εποχής και συγκεκριµένα λίγο µετά το 500/499 π.Χ. Το ίδιο συνέβη και µε τους

λέοντες της ∆ήλου, που παραδοσιακά χρονολογούνται γύρω στο 600 π.Χ., αλλά
πλέον έχει υποστηριχθεί για τα ιδιαίτερα αυτά γλυπτά και χρονολόγηση περί τον

έναν αιώνα αργότερα. ∆ιαφορετικές προτάσεις είναι γνωστές και για την κατά

σκευή της Στοάς των Ναξίων στην ίδια νήσο, που επιλέχθηκε από τον συγγραφέα
να τοποθετηθεί αορίστως αργά στον 6ο π.Χ. αι.