Page 28 - mag131

«Όλα τα καλά βιβλία έχουν κάτι κοινό:

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
είναι πιο αληθινά απ’ ό,τι αν είχαν συμβεί πραγματικά.»

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Γ. Φ. ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ

Εκδόσεις ΔΩΜΑ
1. Στα αριστερά ο κουτσός Ρουμάνος με το

κομμένο πόδι, επαίτης του πεζοδρομίου —
πέθανε τον επόμενο χειμώνα. Ο υπάλληλος

του φαρμακείου τού είχε βάλει πολλές φορές
ιώδιο στις πληγές, προσφορά του καταστή-
ματος. Στα δεξιά η Μολδαβή που εκδιδόταν,

στουπί από το αλκοόλ. Πρέπει να ήταν αθλή-
τρια στίβου στη χώρα της. Ανάμεσά τους μια
μικρή ελιά, χιλιοβασανισμένη, το χώμα στη

γλάστρα της γεμάτο σκουπίδια απ’ τους πε-
ραστικούς. «Στο διάολο καριόληδες, μπέκρες
και οι δύο, τα καπάκια της μπίρας και τα αποτσίγαρα στον πάτο σας» ούρλια-

ζε στη γλώσσα του Ομήρου.
2. Ένα ποντίκι με μακριά ουρά έβγαινε κατά τις δέκα το πρωί σεργιάνι και
28
χοροπηδούσε παιχνιδιάρικα στην Αριστοτέλους. Όταν είχε διάθεση, έφτανε
μέχρι την πλατεία Βικτωρίας. Οι μαγαζάτορες φρίκιαζαν στην όψη του. Οι
τουρίστες το έβγαζαν φωτογραφίες, οι προληπτικοί άλλαζαν πεζοδρόμιο.

Παρά το θράσος του, δεν περνούσε ποτέ έξω από το φαρμακείο. Το ποντίκι
γνωρίζει ποιοι πουλάνε τα ποντικοφάρμακα. Δεν γνωρίζει ποιοι τα αγορά-

ζουν.
3. Τον φώναζε Χόμπιτ γιατί ήταν ο πιο μικρόσωμος Πακιστανός που είχε
ποτέ συναντήσει. Καθάριζε παρμπρίζ στα φανάρια της Κατεχάκη.

Ερχόταν για εισπνεόμενα και κολλύρια. Καλημερίζονταν με συμπάθεια. Τους
τελευταίους μήνες τον έλεγε Πειρατή — αντί για παπαγάλο έφερε στον ώμο
μια μικρή κατσαριδούλα, η οποία είχε φωλιάσει στον γιακά του.

Στον αστικό ιστό όλες οι τάξεις έχουν και τα κατοικίδιά τους. Mάλλον θα
συμφωνούσε ο Ένγκελς.
15. Ο συγκεκριμένος πελάτης ήταν παλιά αριστερός, που με τα χρόνια είχε

γίνει πρώην. Περνούσε συχνά-πυκνά από το φαρμακείο.
«Θέλω κάποιο φάρμακο να ενισχύσω τη μνήμη μου» λέει μια μέρα.

«Άσ’ τα μωρέ, ξοδεύεσαι, θα σ’ τα πω εγώ» λέει ο υπάλληλος. «Εδώ πιο
πάνω, στην Ελπίδος, βασάνισαν και δολοφόνησαν την Ηλέκτρα Αποστόλου
την περίοδο της Κατοχής...»