Page 41 - mag_130

της Κατερίνας Γεμελιάρη

ντικότητα μιας άλλης εποχής, εκείνης της εποχής που οι

σχέσεις χτίζονταν με συνέπεια, με καθημερινή τριβή και

οι εμπλεκόμενοι είχαν το θάρρος να παρουσιάζονται ειλι-

κρινά χωρίς κανένα προσωπείο.

Στάθηκες δίπλα μου σε μια διαδρομή αρκετά δύσκολη

και άγνωστη για εμένα, ήσουν εκεί καθημερινά να μου

απλώνεις το χέρι για να κάνω το επόμενο βήμα… ελπίζω

κάποια στιγμή να καταφέρω να στο ανταποδώσω, εύχο-

μαι ωστόσο ποτέ να μην χρειαστείς να διαβείς το ίδιο

μονοπάτι.

Σε ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου, που με κάνεις να 41

προχωράω μπροστά, που με ακούς και διαλύεις τους φό-

βους μου, που με κάνεις να γελάω, σε ευχαριστώ για τις

όμορφες κουβέντες μας, ξέρεις αυτές που κάνουμε συνή-

θως μέσα στο αυτοκίνητο μετά τη δουλειά ή σε εκείνο το

μπαλκόνι χωρίς κάγκελα…

Λίγο πριν κλείσω αυτό το γράμμα θέλω να σου πω χίλια

ευχαριστώ αλλά κυρίως να σου ευχηθώ να έρθουν στη

ζωή σου όλα όσα ονειρεύεσαι και όσα δεν τολμάς να ονει-

ρευτείς. Θέλω να πιστεύεις σε εσένα και να σε φροντίζεις

όπως κάνεις για όλους εμάς…

Σ’ αγαπώ πολύ Ρίτα μου