Page 39 - mag_130

της Κατερίνας Γεμελιάρη

Μια παιδικότητα που ξέρεις καλύτερα από εμένα ότι ήταν

Ένα γράμμα στην Δ… δύσκολο να την διατηρήσεις, μιας και προσπάθησαν να

στην κλέψουν βίαια… κι όμως ακόμα και σε αυτό στάθη-

κες νικήτρια. Είσαι ένας άνθρωπος που η ζωή του χάρισε

ένα δύσκολο μονοπάτι, κι όμως το περπάτησες και είναι

η ψυχή σου και η σάρκα σου γεμάτη πληγές, ορατές και

αόρατες που κατά καιρούς ματώνουν, σε πληγώνουν σου

κλέβουν τη χαρά.

Η δύναμη όμως που κοιμάται μέσα σου, έχει τον τρόπο

να σε κάνει να τις ξεπερνάς, να προχωράς μπροστά, να

απολαμβάνεις κάποιες στιγμές ευτυχίας και έπειτα πάλι 39

να παλεύεις με τους δικούς σου δαίμονες. Μα όλοι με τον

έναν ή τον άλλο τρόπο αυτό κάνουμε, είτε μπορούμε να το

μοιραστούμε είτε όχι. Σε θαυμάζω ακόμα και για αυτό,

που μπορείς να μιλάς με σταθερή φωνή για όσα έγιναν…

και όταν αρχίζει αυτή η φωνή να τρέμει και τρέχουν δά-

κρυα στα μάτια σου είσαι το ίδιο δυνατή, το ίδιο ήρεμη…

Ένας άλλος λόγους που σε αγαπάω τόσο πολύ είναι για-

τί είσαι συνώνυμο του ρήματος «στηρίζω», με την πιο

βαθιά έννοια που μπορεί αυτό να αποκτήσει καθώς επα-

ναλαμβάνεται μέσα στην καθημερινότητα. Σε μια εποχή

που όλα κινούνται γρήγορα και αρχίζουν και τελειώνουν

μέσα στις οθόνες είναι αλήθεια θείο δώρο να συναντάς

έναν άνθρωπο που ξέρει να χτίζει σχέσεις με την αυθε-