Page 59 - mag 127

της Κατερίνας Γεμελιάρη

Τα καλοκαίρια μύριζαν γιασεμί και από άγχος, από πρέπει, από αύ-
ζεστό τσιμέντο. Οι νύχτες απλώνο- ριο. Για εκείνα τα χρόνια που ήταν

νταν πάνω μας σαν υπόσχεση, κι απλώς ζωή.
εμείς τις γεμίζαμε με όνειρα μεγα- Και κάπου βαθιά, αν αφουγκρα-

λύτερα από εμάς. Πιστεύαμε πως στείς προσεκτικά, θα ακούσεις

όλα είναι πιθανά, και για λίγο ήταν. ακόμη τον απόηχό τους. Σαν μια

Κι έπειτα, χωρίς θόρυβο, όλα άρχι- υπόσχεση ότι όσο θυμάσαι, τίπο-

σαν να αλλάζουν. Οι μέρες έγιναν τα δεν χάνεται πραγματικά.
πιο μικρές, οι στιγμές πιο βιαστικές,

οι άνθρωποι πιο μακρινοί, ακό-
μη κι όταν βρίσκονταν δίπλα μας.

Οι οθόνες άρχισαν να φωτίζουν τα
πρόσωπα, αλλά κάπως σκοτείνια-

σαν τις στιγμές.

Και όμως εκείνα τα χρόνια δεν χά- 59

θηκαν. Ζουν μέσα σε ένα παλιό
τραγούδι που σε βρίσκει απρο-

ετοίμαστο, σε μια μυρωδιά κα-

λοκαιριού που ξυπνά κάτι ξεχα-
σμένο, σε ένα γέλιο που για μια

στιγμή ακούγεται όπως τότε. Είναι
εκεί, σαν ψίθυρος από το παρελ-

θόν που δεν ζητά να επιστρέψει,

μόνο να το θυμηθείς.

Ίσως τελικά η νοσταλγία να μην
είναι θλίψη για ό,τι πέρασε, αλλά

ευγνωμοσύνη για ό,τι υπήρξε. Για
εκείνα τα χρόνια που δεν ήξεραν