Page 58 - mag 127
P. 58
ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ
Ένα παράθυρο
στο χθές…
παίζει και τον αέρα να μπερδεύει τα
μαλλιά. Θάλασσες που δεν είχαν
σημασία πόσο μακριά ήταν, αρ-
κούσε που φτάναμε. Ένα σάντουιτς
για να σταματήσει. στην άκρη του δρόμου, ένας καφές
Στα σχολεία, η πραγματική εκπαί- στο χέρι και η αίσθηση ότι αυτή η
δευση γινόταν στα διαλείμματα. μέρα, όσο απλή κι αν ήταν, θα μεί-
Εκεί που τα βλέμματα συναντιό- νει για πάντα.
νταν αδέξια, που οι φιλίες γεννιό- Και κάπου εκεί άρχισαν και τα φοι-
νταν χωρίς όρους και οι καψούρες τητικά χρόνια, με μια ανεμελιά δι-
άνθιζαν σχεδόν αθόρυβα. Ένα χα- αφορετική, πιο ανυπόμονη, πιο
μόγελο μπορούσε να γίνει ολό- ελεύθερη. Πρώτες φορές που νιώ-
58 κληρη μέρα, μια κουβέντα μια μι- θαμε πραγματικά ανεξάρτητοι, με
κρή αιωνιότητα. σπίτια μισοάδεια αλλά γεμάτα ζωή,
Και στο σπίτι, τα τραπέζια είχαν με παρέες που χωρούσαν σε λίγα
πάντα κάτι ιερό. Κυριακές γεμάτες τετραγωνικά και γέλια που δεν χω-
φωνές, πιάτα που άλλαζαν χέρια, ρούσαν πουθενά. Ξενύχτια χωρίς
μυρωδιές που γέμιζαν το χώρο πριν λόγο, συζητήσεις που ξεκινούσαν
καν καθίσουμε. Οι μεγάλοι μιλού- αργά και τελείωναν με το πρώτο
σαν δυνατά, γελούσαν πιο δυνα- φως, όνειρα που άλλαζαν κάθε
τά, και εμείς ανάμεσα σε όλα αυτά μέρα αλλά έμοιαζαν όλα πιθανά.
μαθαίναμε τι σημαίνει να ανήκεις. Τα βράδια είχαν μια γλυκιά αο-
Κάποια στιγμή βαριόμασταν, θέ- ριστία. Δεν υπήρχε προορισμός,
λαμε να σηκωθούμε, κι όμως τώρα μόνο διαδρομές. Δεν υπήρχε βια-
εκείνες οι στιγμές μοιάζουν σαν μι- σύνη, μόνο χρόνος. Καθόμασταν
κροί θησαυροί που δεν εκτιμήσαμε όπου βρίσκαμε, μιλούσαμε για τα
όσο τους άξιζε. πάντα και για το τίποτα, γελούσα-
Υπήρχαν και εκείνες οι μικρές, σχε- με μέχρι να μας κοπεί η ανάσα. Και
δόν αυθόρμητες εκδρομές. Μια δι- κάπου εκεί, μέσα σε εκείνη τη φαι-
αδρομή χωρίς μεγάλο σχέδιο, με νομενική απλότητα, χτιζόταν κάτι
παράθυρα ανοιχτά, μουσική να βαθύτερο, η αίσθηση πως ανήκεις.
