Page 115 - mag124

της Ρούλας Μονογυιού

Ήταν ένα 16χρονο κορίτσι πήγαινε στο ίδιο σχολείο με
μένα. Στην Κυψέλη. Μαζί του κουβαλούσε ένα σουγιά, για

τα δύσκολα είπε... τον έβγαλε και μαχαίρωσε ένα 14χρο-
νο γιατί άκουσε ότι την κατηγορούσε. Έτσι απλά... χωρίς

λόγια, χωρίς εξηγήσεις... Αυτό το κορίτσι με στοίχειωσε...
Κανείς δεν πρόσεξε πόσο ΒΙΑστικά μεγάλωσε;

Κάθε πράξη παραβατικότητας παιδιού έχει τη σφραγίδα
της γενιάς μου. Αποτύχαμε.

Εμείς, θυμάμαι, μεγαλώσαμε όχι μόνο με την φροντίδα των
γονιών μας αλλά και με το νοιάξιμο όλης της γειτονιάς.

Κάθε παιδί ανήκε στη γειτονιά του. Στον κόσμο! Τώρα;
Η πόρτα μας έκλεισε ερμητικά! Και μαζί της έκλεισαν και

τα αυτιά μας και τα μάτια μας. Έκλεισε και η καρδιά μας...
Δεν ξέρουμε αν κάποιος έχει ανάγκη δίπλα μας... Αν λείπει

όλη μέρα στη δουλειά και αν τα παιδιά του έχουν κάτι να
φάνε ή αν πήγαν σχολείο... Αν χρειάζονται βοήθεια... 115

Ντρέπεσαι να χτυπήσεις την πόρτα του γείτονα, εξάλλου
δε θες και πολλά-πολλά μαζί του, όχι καλύτερα μόνος και

ας πνίγεσαι...
Χάσαμε το μαζί, το νοιάξιμο, χάσαμε την αλληλεγγύη...

Αγαπήσαμε το "φαίνεσθαι" και ξεχάσαμε την ουσία...
Αφήσαμε τις οθόνες με τους γυαλιστερούς να διαπαιδαγω-

γήσουν εμάς αλλά κυρίως τα παιδιά μας!
Κι εμείς συνεχώς τρέχουμε και δεν έχουμε χρόνο! Δεν έχου-

με χρόνο... Δεν έχουμε χρόνο ούτε καν, για να ζητήσουμε
μια συγνώμη από τα παιδιά που αφήσαμε χωρίς οξυγόνο σε

ένα δρόμο που πάνε και όπου βγει, χωρίς ελπίδα... χωρίς
αύριο... σε μια χώρα που αντί να γιατροπρεύει τα πονε-

μένα της παιδιά, έχει μάθει να τα κρατά φυλακισμένα!
Φωνάζω μια Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η για να ακουστεί σε όλα τα

παιδιά που έχουμε φυλακίσει αντί να τα αγκαλιάσουμε και
να γιατρέψουμε τις πληγές τους!