Page 59 - mag 132
P. 59

της Δήμητρας Σταύρου

                                                                                    https://psyhismos.blogspot.com/








               λειτουργίας τους. Οι γονείς επηρε-                    τα.
               άζουν τα παιδιά όχι μόνο με όσα                       Άλλο είναι να ακούσει:

               λένε, αλλά και με το πώς αντιδρούν                      «Αυτό που έκανες δεν ήταν σω-
               στην έκφραση φόβου, θυμού, λύ-                          στό.»
               πης, ντροπής ή χαράς.
                                                                     και άλλο:

               Μορφές της τραυματικής                                  «Είσαι κακό παιδί.»

               ακύρωσης                                                «Είσαι χαζός/ή.»

               Η ακύρωση δεν εμφανίζεται πάντα                         «Δεν κάνεις τίποτα σωστά.»
               με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να είναι                    Όταν τέτοιες φράσεις επαναλαμβά-

               φανερή, επιθετική και ταπεινωτική,                    νονται, το παιδί μπορεί να μη σκέ-
               αλλά μπορεί και να είναι σιωπηλή: η                   φτεται πια «έκανα λάθος». Η συστη-
               απουσία ενδιαφέροντος, η έλλειψη                      ματική ταπείνωση, γελοιοποίηση

               παρηγοριάς, η μη αναγνώριση του                       και υποτίμηση συνδέονται με ψυχο-
               παιδιού  όταν  ζητά  βοήθεια  ή  προ-                 λογική  ή  συναισθηματική  κακομε-

               σπαθεί να πει κάτι σημαντικό.                         ταχείριση.                                                 59
               Οι μορφές που ακολουθούν συχνά                        2) Όταν δεν υπάρχει κανείς

               συνυπάρχουν. Δεν αποτελούν ένα                        διαθέσιμος: "Δεν αξίζω φροντίδα"
               αυστηρό διαγνωστικό σύστημα, ούτε                     Η συναισθηματική παραμέληση δεν
               σημαίνει ότι κάθε παιδί θα εσωτε-                     είναι πάντα εύκολο να αναγνωρι-

               ρικεύσει  το ίδιο μήνυμα. Περιγρά-                    στεί, ακριβώς επειδή συχνά δεν
               φουν, μάλλον, ορισμένους τρόπους                      έχει τη μορφή μιας εμφανώς βίαιης
               με τους οποίους ένα παιδί μπορεί να                   πράξης. Μπορεί να είναι η σταθερή

               αρχίσει να οργανώνει την εμπειρία                     απουσία μιας ανταπόκρισης: το παιδί
               του γύρω από την ιδέα ότι κάτι δεν                    κλαίει και κανείς δεν το παρηγορεί,

               πάει καλά με το ίδιο.                                 φοβάται και δεν βρίσκει ασφάλεια,
               1) Όταν η κριτική γίνεται ταυτότητα                   θέλει να μοιραστεί κάτι σημαντικό

               ("είμαι ελαττωματικός")                               και συναντά αδιαφορία.

               Η κριτική είναι αναπόφευκτο μέρος                     Κανένας γονέας δεν μπορεί να είναι
               της ανατροφής όταν αφορά συγκε-                       διαρκώς διαθέσιμος. Το ζήτημα δεν
               κριμένες συμπεριφορές. Ένα παιδί                      είναι ότι ένας γονέας δεν ανταπο-

               χρειάζεται να ακούσει ότι δεν είναι                   κρίθηκε μία φορά. Το ζήτημα είναι
               σωστό να χτυπά, να προσβάλλει ή να                    αν το παιδί μαθαίνει, ξανά και ξανά,
               καταστρέφει  πράγματα.  Η  διαφορά                    ότι οι ανάγκες του δεν αξίζουν χώρο

               είναι  μεγάλη  όταν  η  κριτική  περνά                και ότι δεν υπάρχει κανείς διαθέσι-
               από τη συμπεριφορά στην ταυτότη-                      μος όταν δυσκολεύεται.
   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64