Page 57 - mag 132
P. 57

της Δήμητρας Σταύρου

                                                                                    https://psyhismos.blogspot.com/




               Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν ακούγοντας  συχνά ότι είναι


               υπερβολικά, ευαίσθητα, δύσκολα ή αχάριστα. Άλλα δεν ακούν απα-



               ραίτητα σκληρές λέξεις, αλλά συναντούν σταθερά αδιαφορία όταν


               φοβούνται, στενοχωριούνται, ζητούν παρηγοριά ή προσπαθούν να


               εξηγήσουν τι τους συνέβη. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ενήλικες γύρω



               τους επιμένουν ότι δεν είδαν σωστά, δεν θυμούνται σωστά ή δεν


               έχουν λόγο να νιώθουν όπως νιώθουν.






               Δεν είναι κάθε τέτοια στιγμή τραυ-                    Η έννοια δεν αποτελεί διαγνωστική
               ματική. Οι γονείς, όπως όλοι οι άν-                   κατηγορία και δεν σημαίνει ότι κάθε

               θρωποι, κουράζονται, κάνουν λάθη,                     δύσκολη παιδική εμπειρία συνιστά
               χάνουν την υπομονή τους και με-                       τραύμα.  Είναι,  όμως,  ένας  χρήσι-                       57
               ρικές φορές αντιδρούν άτσαλα. Το                      μος τρόπος να σκεφτούμε πώς ορι-

               κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη                     σμένες σχέσεις μπορούν να επηρε-
               ενός μεμονωμένου λάθους, αλλά                         άσουν την εικόνα που διαμορφώνει

               το αν το παιδί μεγαλώνει μέσα σε                      ένα παιδί για τον εαυτό του.
               ένα σταθερό μοτίβο όπου η εμπει-                      Η επικύρωση συχνά παρερμηνεύ-
               ρία του αμφισβητείται, υποτιμάται                     εται ως υπερβολική επιείκεια ή ως

               ή απορρίπτεται χωρίς να ακολου-                       συμφωνία με κάθε επιθυμία του
               θεί αναγνώριση και αποκατάσταση.                      παιδιού. Δεν είναι αυτό. Ένας γονέ-

               Η τραυματική ακύρωση (traumatic                       ας μπορεί να αναγνωρίσει το συναί-
               invalidation), είναι ένας όρος που                    σθημα ενός παιδιού και ταυτόχρονα

               μας έρχεται από την Διαλεκτική Συ-                    να βάλει ένα σαφές όριο στη συμπε-
               μπεριφορική  Θεραπεία  (ΔΣΑ)  και                     ριφορά του.

               αναφέρεται σε πιο ακραίες ή επανα-
               λαμβανόμενες μορφές ακύρωσης.                         Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να
               Πρόκειται για καταστάσεις στις οποί-                  θυμώσει επειδή πρέπει να σταμα-

               ες το παιδί μπορεί να λάβει το μήνυ-                  τήσει το παιχνίδι και να φύγει. Μια
               μα ότι τα συναισθήματα, οι ανάγκες,                   ακυρωτική αντίδραση θα ήταν:
               οι αντιλήψεις ή ακόμη και η προ-                        «Σταμάτα να κάνεις έτσι. Δεν

               σωπική του πραγματικότητα δεν εί-                       υπάρχει λόγος να κλαις.»
               ναι αξιόπιστα ή δεν έχουν σημασία.                    Μια επικυρωτική, αλλά οριοθετημέ-
   52   53   54   55   56   57   58   59   60   61   62