Page 89 - mag_130
P. 89
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ
CHARLIE CHAPLIN
( 1)
νές της ταινίας, στις οποίες, όπως πανταχού παρούσες, σήμερα, κά-
τονίζει και η συμπρωταγωνίστριά μερες.
του, «τα λόγια δεν έχουν σημασία». Όμως, ο Τσάπλιν θίγει και
Όμως και πάλι, δεν είναι όντως πολλά άλλα ευαίσθητα και πολύ
τα λόγια, που έχουν σημασία, όσο οι λεπτά θέματα στους «Μοντέρνους
διάφορες θεματικές, που αναπτύσ- Καιρούς»: Ναρκωτικά και βία στις
σει ο Τσάπλιν, παρουσιάζοντας την φυλακές, απεργιακές κινητοποιή-
τότε μεγαλούπολη και αλλάζοντας σεις και διάλυσή τους και πάλι με
το σκηνικό, όπως είχε ήδη αρχίσει τη βία, ανεργία και ορφάνια, πεί-
να κάνει και στην προηγούμενή του να και δυστυχία, κομμουνιστικές
ταινία, τα «Φώτα της πόλης». Από πορείες και θεματικές γενικά, που
τους χωματόδρομους, τη γειτονιά ενέταξαν πρόωρα των Τσάπλιν σε
και τις αλάνες, το σκηνικό περνάει μια λίστα μελλοντικών και δυνη-
στον πολύβουο δρόμο, την κίνηση τικά υπόπτων για το σύστημα. Ο 89 89
στο κέντρο και τις μαζικές συγκε- «ανθρωπάκος», εξάλλου, πιέζεται
ντρώσεις... ολοένα και περισσότερο, αν και
Ο «ανθρωπάκος», κάπου, τουλάχιστον προς το παρόν ακόμη
πλέον, χάνεται μέσα στο κυκλοφο- δεν συνθλίβεται ανάμεσα στην κυ-
ριακό κομφούζιο και πέφτει συνε- ριαρχία αφενός των μηχανών και
χώς στις παγίδες του νόμου, μπαί- κυρίως του συστήματος, καθώς ο
νοντας στη φυλακή, επί της ουσίας, καπιταλισμός και ιδίως ο φασισμός
όμως, χωρίς ποτέ του να φταίει. αρχίζουν να επιβάλλονται στον τότε
Μπλέκει με την παραγωγή των μη- δυτικό κόσμο, οδηγώντας σταδιακά
χανών στο εργοστάσιο, όπου τρε- στη δίνη ενός νέου (του δεύτερου,
λαίνεται τελικά με τις πατέντες και δηλαδή) παγκοσμίου πολέμου. Ο
τους αυτοματισμούς τους, για να Τσάπλιν, ήδη, γερνάει, κουράζεται,
οδηγηθεί σε νευρολογική κλινική ίσως επαναλαμβάνεται, αλλά ακό-
και (το πιο σημαντικό ίσως) να νιώ- μα αντέχει…
θει ότι η τότε τεχνολογία τον παρα- Μόνο που η επόμενη (και τε-
κολουθεί ακόμα και στην τουαλέτα. λευταία του, ως Σαρλώ) ταινία του,
Μια μακάβρια πρόβλεψη (οχτώ με ο «Μεγάλος δικτάτορας» (“The
εννέα δεκαετίες περίπου πριν) για great dictator”), το έτος 1940, είναι
όσα δεν είχανε ακόμα συντελεστεί πλέον αφενός ομιλούσα (μια άτυπη
με τα σύγχρονα τηλέφωνα και τις καλλιτεχνική «ήττα» και υποχώρη-
