Page 87 - mag_130
P. 87
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, Το πιο δυνατό, ωστόσο, όπλο
δηλαδή κατά τη διάρκεια του Με- του Τσάπλιν δεν ήταν άλλο από την
σοπολέμου, ο κινηματογράφος είχε ίδια την τεχνοτροπία του. Προσπα-
ήδη περάσει από την κυριαρχία του θώντας ο ίδιος να συγκινήσει το θε-
βωβού στην κυριαρχία του ομιλού- ατή, χωρίς λόγια, παρά μόνο με τις
ντα. Όλες οι ταινίες, πλέον, είχανε εικόνες, επινοεί το (πρωτοποριακό,
λόγια. Όλες; Όχι. Υπήρχε ένας του- για την εποχή του) εύρημα της τυ-
λάχιστον διακεκριμένος σκηνοθέ- φλής ηρωίδας, που στη σκηνή της
της, ο οποίος επέμενε ακόμα στην αναγνώρισης θα αναγνωρίσει τον
αισθητική του «βωβού» και στη ευεργέτη της, όχι από το πρόσωπο
λογική της απόλυτης παντοκρατο- ή την ομιλία του, αλλά από την αφή
ρίας των εικόνων, που επέμενε ότι του χεριού του, με μία και μοναδι-
ο λόγος δεν είχε θέση στον κινημα- κή λέξη, που δεν την ακούμε, αλλά
τογράφο και πως ήταν ζήτημα χρό- τη διαβάζουμε: «Εσύ;» (“You?”),
νου να εξοβελιστεί. καθώς μία και μόνο λέξη αρκούσε, 87
Ο σκηνοθέτης αυτός δεν ήταν για να μας δώσει το (κατά πολλούς)
άλλος από τον Τσάρλι Τσάπλιν, ο πιο συγκινητικό και διόλου μελο-
οποίος σε πείσμα όλων επιμένει δραματικό τέλος στην ιστορία του
στη λογική των βωβών εικόνων παγκοσμίου κινηματογράφου.
και μας παρουσιάζει, το 1931, τα Πέντε χρόνια μετά, δηλαδή το
«Φώτα της πόλης» (“City lights”), έτος 1936, ο ομιλών παγκόσμιος
που αν και θα μπορούσαν να γυρι- κινηματογράφος έχει ήδη καθιε-
στούν με ήχο, παρουσιάζονται σαν ρωθεί και έχει ήδη δώσει τα πρώτα
μια καθαρά βωβή ταινία, σαν να του μεγάλα αριστουργήματα. Την
μην είχαμε περάσει στον ομιλούντα ίδια χρονιά και με τη σειρά του, ο
κινηματογράφο. Όμως, οι πειραμα- Τσάπλιν σκηνοθετεί ένα ακόμα
τισμοί του Τσάπλιν δεν τελειώνουν αριστούργημά του, τους «Μοντέρ-
εδώ. Έχοντας μια καθαρά επιθετι- νους Καιρούς» (“Modern times”),
κή νοοτροπία, αξιοποιεί τον ήχο σε επιμένοντας όμως πεισματικά να
κάποιες σκηνές της ταινίας, με τη ποντάρει στο ατόφιο βωβό σινεμά
χρήση ειδικών ηχητικών εφέ, μόνο των εικόνων, αγνοώντας το λόγο
και μόνο για να πείσει τους θεατές και εξοστρακίζοντάς τον, χιουμορι-
πως ο ήχος είναι απλώς και μόνο στικά, σαφώς ειρωνικά, και ίσως-
βοηθητικός στο να γελάμε. ίσως και κάπως εγωιστικά, σε σκη-
