Page 33 - mag_126
P. 33
της Κατερίνας Γεμελιάρη
γελούσαν, άλλοι τραγουδούσαν επιλέγοντας να μη σταθεί άλλος
σιγανά, όλοι όμως κρατούσαν το στη θέση τους, ήξεραν πως η από-
κεφάλι ψηλά, τις γροθιές υψωμέ- φασή τους ξεπερνούσε τη δική
νες, το σώμα όρθιο απέναντι στο τους ζωή. Δεν άφησαν τον φόβο να
εκτελεστικό απόσπασμα, σαν να ριζώσει μέσα τους ούτε αναζήτη-
ήθελαν, ακόμη και την τελευταία σαν ένα «πρέπει» που θα δικαιο-
στιγμή, να δηλώσουν πως η αξιο- λογούσε την υπαναχώρηση. Προτί-
πρέπεια δεν εκτελείται. μησαν να κρατήσουν ακέραιη την
Η αγέρωχη στάση εκείνων που πίστη τους: στην πατρίδα, στις ιδέ-
στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστι- ες, στην αξιοπρέπεια.
κό απόσπασμα δεν ανήκει μόνο Κι έτσι στάθηκαν απέναντι στους
στο παρελθόν· λειτουργεί σαν σι- εκτελεστές τους ήρεμοι και όρθι-
ωπηλός καθρέφτης που στρέφε- οι, παραδίδοντας στις επόμενες
ται προς το παρόν. Μπροστά του, γενιές όχι απλώς μια πράξη θάρ-
η εικόνα της σημερινής κοινωνίας ρους, αλλά ένα μέτρο ευθύνης.
μοιάζει συχνά πιο κουρασμένη, Ένα κληροδότημα που δεν βαραί- 33
πιο συμβιβασμένη, σαν να έμα- νει, μα καλεί.
θε να συνηθίζει όσα κάποτε θα Αυτές οι φωτογραφίες πρέπει να
θεωρούσε αδιανόητα. Κι όμως, επιστρέψουν στον τόπο που ανή-
η μνήμη εκείνων των ανθρώπων κουν, μπροστά σε αυτές τις φω-
υπενθυμίζει ότι τα δικαιώμα- τογραφίες πρέπει να βρούμε την
τα δεν χάνονται απότομα, αλλά τόλμη να σταθούμε όλοι εμείς, οι
φθείρονται λίγο-λίγο, κάθε φορά σύγχρονοι Έλληνες που μας έμα-
που η σιωπή παίρνει τη θέση της θαν να σκύβουμε το κεφάλι, που
αντίδρασης. Ίσως γι’ αυτό η μορ- μας λιπαίνουν τα μικρά και με-
φή τους παραμένει ζωντανή: όχι γάλα «πρέπει» της ζωής μας, για
μόνο ως φόρος τιμής σε μια άλλη να επιλέγουμε σχεδόν πάντα την
εποχή, αλλά ως διαρκής υπενθύ- υπαναχώρηση, ακόμα και σε εκεί-
μιση ότι η αξιοπρέπεια ενός λαού να τα πολιτικά εγκλήματα που κά-
αρχίζει τη στιγμή που αρνείται να νουν μεγάλο κρότο. Να σταθούμε
στέκεται αδρανής. για να θαυμάσουμε από κοντά τα
Όταν, στην αυγή εκείνου του Μάη, χαμογελαστά πρόσωπα αυτών
ο Ναπολέων Σουκατζίδης και ο των ανθρώπων, να κατανοήσουμε
Αντώνης Βαρθολομαίος αρνήθη- γιατί χαμογελούσαν στον θάνατο
καν τη χάρη που θα τους έσωζε, και δεν επέλεξαν την ζωή…
