Page 33 - mag 125
P. 33
του Αλέξανδρου Αραμπατζή
Ο σιδηροδρομικός σταθμός μυστηριακός και ανεξέλεγκτος,
της Δράμας, όπως κάθε συ- γιατί εκείνο που αντανακλά στο
νήθης σιδηροδρομικός σταθ- βλέμμα μας δεν είναι μόνο η
μός, είναι εύκολα αναγνωρίσι- δική μας αδημονία και συνάμα
μος: το νεοκλασικό κτίριο, οι χαρά του ταξιδιού, είναι επίσης
σιδερένιες ράγες, η γέφυρα, ο μακρόσυρτος ψίθυρος ενός
τα παροπλισμένα βαγόνια, τα ορίζοντα που εκτείνεται πέρα
σκουριασμένα εξαρτήματα, από τις ράγες και συνεχίζεται
τα επιθετικά αγριόχορτα και η ως τις ακρώρειες του σύμπα-
αφιλόξενη εικόνα μιας παρακ- ντος.
μιακής ταυτότητας. Ο σιδηροδρομικός σταθμός
Αυτός ο πίνακας έχει βέβαια την κρύβει μέσα του όλες τις αντι-
Ο ΣΙΔΉΡΟΔΡΟΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ιδιαιτερότητά του, θα λέγαμε φάσεις: την διαβολική απελευ-
θέρωση και την ιερή κατάνυξη,
την παραξενιά του, την μοναδι-
ΤΉΣ ΔΡΑΜΑΣ κότητά του σίγουρα στο αστικό τη ραγισμένη ευαισθησία της 33 33
προσμονής και το αρραγές μέ-
τοπίο της πόλης, αλλά επίσης
έχει και κάτι το ασύλληπτο που τωπο του χρόνου, ενός χρόνου
δεν μπορεί να το προσδιορίσει που μας μιλάει σαν ντελάλης
κανείς, μια διαίσθηση απόκο- μέσα από τα μεγάφωνα του
σμης επίκλησης, ένα όραμα σταθμού όταν μας πληροφορεί
εμβληματικό, μια ασυνείδητη για την άφιξη ή την αναχώρηση
προβολή της αιώνιας επιστρο- μιας αμαξοστοιχίας. Ιδού, λοι-
φής. πόν, το διπολικό σχήμα της χα-
Τίποτα σε μια πόλη δεν μπορεί ράς και της θλιμμένης συγκίνη-
να συγκριθεί μ’ αυτήν την ιδι- σης: αναχώρηση – άφιξη, άφιξη
ότροπη εικόνα που είναι σημα- – αναχώρηση.
δεμένη με την ψυχή της πόλης, Αμέτρητες φορές έχω ταξιδέψει
και ίσως, θα έλεγα, με την ψυ- με το τρένο και αυτές οι αντι-
χή της χώρας. φάσεις με παγίδευαν πάντα
Μπορεί να είναι ένας χώρος στην σιδερένια μέγγενη μιας
απλός και συγκεκριμένος, αλλά σιδηροτροχιάς.
δεν παύει να είναι ένας χώρος Τα βαγόνια τα νιώθω κατά
