Page 35 - mag 125
P. 35
του Αλέξανδρου Αραμπατζή
35
συλλογικό ασυνείδητο τα συλ- Δεν το κρύβω ότι ακόμα και τώ-
λογικά δράματα αλλά και τις ρα που τον έχουν εγκαταλείψει
συλλογικές χειρονομίες. οριστικά με συγκινεί ο σιδηρο-
Μπορεί να με συγκινεί η φου- δρομικός σταθμός της Δράμας.
τουριστική μακέτα των σταθ- Ήταν το πρώτο ταξίδι μου στην
μών, πλην όμως δεν ξεχνώ ότι Αθήνα, το διαβατήριο για τις
εκείνο τελικά που έχει αξία εί- προσδοκίες της φοιτητικής μου
ναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ζωής, το όχημα για τα εκπληρω-
που εμπιστεύεται το ταξίδι του μένα ή ανεκπλήρωτα όνειρα ή
και την όποια περιπέτεια μπο- οράματα μου. Ανάμεσα στους
ρεί να προκύψει σε αυτό την στοιχειωμένους τοίχους του θα
μοιράζεται με άλλους ανθρώ- συνεχίσω να ψάχνω τις χαμένες
πους και πως οι άλλοι άνθρω- αποσκευές της μνήμης μου και
ποι είναι συγκοινωνοί της μοί- να ακούω τον απόκοσμο ψίθυρο
ρας του. της χαμένης μου νεότητας.
