Page 73 - mag124
P. 73
της Mιμίκας Μαντά
Γαλάζιο φως φτε πάνω στο πάτωμα με τρόπο που το Μοιάζει με την αίσθηση που αφήνουν
έκανε να μοιάζει κοντινότερο στον ου-
ρανό παρά στο ξύλο. Η σκιά της απλω- οι μεγάλες θάλασσες στον άνθρωπο.
Μοιάζει με σιωπή που κουβαλάει μέσα
νόταν αργά, γιατί η ίδια προσπαθούσε της όλο το ανθρώπινο βάρος και ταυτό-
να χωρέσει μέσα σ’ εκείνη τη σιωπηλή χρονα όλη την ανθρώπινη ελαφρότητα.
φωτοχυσία. Και ίσως αυτό τη συγκίνησε τόσο βαθιά,
Και στον κήπο -εκεί γινόταν η πραγματι- χωρίς να το ξέρει όταν ήταν παιδί. Το
κή μαγεία χωρίς ίχνος ψευδαίσθησης- γαλάζιο φως δεν έκανε θόρυβο. Απλώς
το γαλάζιο φως έβγαινε από το μεγάλο ήταν εκεί, με την καθαρή του ύπαρξη.
παράθυρο και άγγιζε τα κλαδιά. Σαν λε- Ένα είδος αθόρυβης μαρτυρίας πως ο
πτή σκόνη φεγγαριού. Σαν να κρατούσε κόσμος έχει και πλευρές που δεν έμα-
η νύχτα την ανάσα της για μια στιγμή και θαν ποτέ να κραυγάζουν.
περίμενε. Τα δέντρα έμοιαζαν ακίνητα Σήμερα, όταν στέκεται μπροστά σε ένα
μέσα στο κρύο, αλλά αυτό το γαλάζιο στολισμένο δέντρο -σε κάποιο σπίτι ξένο
φως έδινε σ’ εκείνη την ακινησία μια ή δικό της- παρατηρεί πώς οι άνθρω-
παράξενη βεβαιότητα ότι κάτι υπάρχει ποι τείνουν να κοιτούν πάντα τα λαμπε-
πίσω από τα πράγματα, κάτι που δεν ρά σημεία, αυτά που τραβούν αμέσως 73
ζητάει να το εξηγήσεις. το μάτι. Εκείνη αφήνει το βλέμμα της
Ίσως γι’ αυτό το κράτησε.
Τώρα πια, πολλά χρόνια μετά, όταν οι να γλιστρήσει στις πιο ήσυχες γωνιές.
Ψάχνει το χρώμα που δεν επιβάλλεται.
άνθρωποι μιλούν για τις γιορτές, χρη-
σιμοποιούν λέξεις έτοιμες, σαν στολίδια Το φως που δεν λέει ιστορίες, αλλά τις
βγαλμένα από την ίδια βιομηχανία. Πα- θυμάται.
ντού ακούς τις λέξεις χαρά, ζεστασιά, Και τότε, κάθε φορά, ανοίγει μέσα της
οικογένεια, παράδοση. ένας παλιός διάδρομος. Το ξύλο τρίζει.
Τίποτα απ’ αυτά δεν την αγγίζει πραγ- Ο κήπος βαστάει την αναπνοή του. Η
ματικά. Δεν τα απορρίπτει. Απλώς δεν σκιά μιας κοπελίτσας στέκει στην πόρ-
καταλαβαίνει αν είναι αληθινά. τα της κάμαρας. Και κάπου στο βάθος,
Για εκείνη, τα Χριστούγεννα δεν ήταν αμετακίνητο, άφθαρτο, απαραίτητο,
μόνο η γιορτή. Ήταν το γαλάζιο φως. ανασαίνει το γαλάζιο φως.
Της έμαθε πως η ουσία του κόσμου δεν Αυτό είναι το δικό της νόημα. Όχι της
είναι η θριαμβική λάμψη, αλλά η σιω- γιορτής αλλά της ζωής.
πηλή του πλευρά. Εκείνη που απλώς Όσα μας σημάδεψαν βαθιά ήταν σχεδόν
υπάρχει και ξέρει. Το γαλάζιο φως δεν άηχα.
υπόσχεται τίποτα. Δεν ευαγγελίζεται Κι ο άνθρωπος, όσο κι αν μεγαλώσει,
χαρά ούτε παρηγοριά. Κι όμως, έχει μια κουβαλάει πάντα μέσα του ένα μικρό
αίσθηση αλήθειας που δεν μπορείς να δωμάτιο όπου το γαλάζιο φως δεν σβή-
αμφισβητήσεις. νει ποτέ.
