Page 78 - mag131
P. 78
micro STORIES
Τι ―νομίζω ότι―
μου έμαθε η οικογένειά μου
χωρίς να μου πει κουβέντα, μου έριξε έναν πελάτη που υποστήριζε (στα λό-
μια φάπα τρικούβερτη. Δεν χρειαζόμουν για) το «δίκιο των εργατών» αλλά στην
εξηγήσεις. Ήξερα ότι αυτό που είχα κά- πράξη ήταν ένας άθλιος εκμεταλλευτής,
νει ήταν απαράδεκτο και πέρα και έξω υποκριτής και φραγκοφονιάς.
από τα ήθη της οικογένειάς μου. Πολύ Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μας
αργότερα, που το συζητήσαμε, τον ρώ- -που ήταν και δασκάλα και έγραφε και
τησα γιατί δεν μου είπε τίποτα. Εκείνος σε λογοτεχνικά περιοδικά-, όταν έβλεπε
με κοίταξε καλά καλά και μου είπε με κάποιον άξεστο, αγενή και αντικοινωνι-
χαμόγελο: «Ήξερα ότι ήξερες». Ούτε φι- κό άνθρωπο, έλεγε: «Τι να του κάνεις;
λοσοφίες ούτε μαλακίες για το πώς φέ- Του λείπουν τα πέντε χρόνια...». Και εν-
ρονται «τα καλά παιδιά». νοούσε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής
Νομίζω ότι έχω μάθει και άλλα πολλά του ανθρώπου, τότε που ο φρέσκος και
πράγματα από την ευρύτερη οικογένειά με μυριάδες συνάψεις εγκέφαλος του
μου. Αυτό το «φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μα- παιδιού μαθαίνει από αυτά που ζει, από
λακίας» το εμπεδώσαμε σχετικά νωρίς τα παραδείγματα και από τη στάση ζωής
με τις αφηγήσεις του μπαμπά μας από του οικογενειακού και κοινωνικού του
τον πόλεμο αλλά και μέσα από τη λογο- περίγυρου.
78 τεχνία όταν μας περιέγραφε την πρακτι- Στις οικογενειακές γιορτές, που περισ-
κά ηρωική και σωτήρια -από φιλοσο- σότερο με συμπόσια μοιάζανε, μαζευό-
φική και ανθρωπιστική άποψη- στάση ντουσαν στο σπίτι μας πολλοί συγγενείς
του Επισκόπου Μυριήλ προς τον Γιάννη και φίλοι και γλεντούσαν με αστεία, με
Αγιάννη. Μια στάση απόλυτα ταιριαστή τραγούδια, με πειράγματα. Οι ευχές που
με το χριστιανικό (και όχι μόνο...) «Αγα- ανταλλάσσανε δεν ήταν οι συνηθισμέ-
πάτε αλλήλους» που άλλαξε τον Γιάννη νες. Μερικές από αυτές ήταν «αυστη-
Αγιάννη. Θα μου πείτε, ο Βίκτορ Ουγκώ ρώς ακατάλληλες» για μικρά παιδιά.
το έκανε. Αλλά... Έχω δει -αργότερα- Αυτό όμως δεν εμπόδιζε καμιά και κα-
και έχω βιώσει μεταστροφές εξαιτίας νέναν να τις λέει και να τις ακούει με γέ-
ενός πολύ καλού παραδείγματος. Όπως λιο και άφατη ηδονή. Μόνο η μαμά μας,
έχω δει και βιώσει και την υποκρισία καμιά φορά, πετούσε ένα «Ε, σκάσε πια!
των ανθρώπων που στα λόγια «αγω- Ακούνε και τα παιδιά!» αλλά όχι μόνο
νίζονται» για τη δικαιοσύνη και τον αν- δεν την ακούγανε αλλά λέγανε κι από
θρωπισμό αλλά οι πράξεις τους ούτε πάνω «Ε, καλό είναι να μαθαίνουνε από
δικαιοσύνη έχουν ούτε ανθρωπισμό μικρά!». Και δώσ’του γέλια και φωνές
ούτε ενσυναίσθηση. Όσο για τη φιλαν- και ξεκαρδίσματα. Και όταν κάποια θεία
θρωπία, μου έχει μείνει η φράση μιας ανέβαινε σε καρέκλα για να απαγγείλει
θείας μου: «Τον δουλευτή σου πλήρω- «Το πουλάκι της μητρός μου», ποίημα
νε και ψυχικό μην κάνεις». Κι όποιος δικό της, εμπνευσμένο και εξόχως αθυ-
κατάλαβε, κατάλαβε. Εγώ το κατάλαβα ρόστομο, μερικές και μερικοί τύχαινε να
την πρώτη φορά που συνεργάστηκα με κατουρηθούν στα γέλια.
