Page 9 - mag_126

!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΜΩΝΕΤΑΤΟΣ

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ Τα –κατά Έβανς– «μινωικά ή κρητικά ιερογλυφικά» δεν ήταν

ΣΤΙΣ ΜΙΝΩΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ μια απλή μεταφορά και μίμηση των αιγυπτιακών ιερογλυφι-

Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ κών. Ήταν η εισαγωγή της τυπογραφίας με κινητά στοιχεία

ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ (σφραγίδες), και –στη συνέχεια– η εφαρμογή της για το γρά-
ψιμο κειμένου, 3200 χρόνια πριν την (επαν)εφεύρει ο Ιωάννης

Γουτεμβέργιος, τον 15ο μ.Χ. αιώνα.

Τα πλέον γνωστά «κείμενα» με τη γραφή αυτή, είναι ο Δίσκος

της Φαιστού, μαζί με τα –«ομογάλακτα» θα μπορούσαμε να πού-

με– κείμενα του Πέλεκυ του Αρκαλοχωρίου και της Τράπεζας

προσφορών των Μαλίων. Όλα, προερχόμενα από την ίδια σχε-

δόν εποχή, δηλαδή από τα μέσα του 17ου αιώνα π.Χ., και πάντα

από τον χώρο της μινωικής Κρήτης. (Τα κρητικά ιερογλυφικά 9

χρησιμοποιήθηκαν μόνο στην Κρήτη).

Πάνω σε αυτά τα «κείμενα» επιχειρούμε μια ερμηνευτική προ-

σέγγιση, με στόχο να μεταφέρουμε σε αλφαβητική, σύγχρονη

γραφή, τα ιερογλυφικά σύμβολα. Επίσης, ως σχεδόν αναπό-

φευκτο, γίνεται αναφορά –και παράλληλα μια απόπειρα ανά-

γνωσης– στη θεωρούμενη ως διάδοχο των κρητικών ιερογλυ-

φικών –και μη αναγνωσμένη έως τώρα– Γραμμική Α γραφή.

Οι Μινωίτες, και αργότερα οι Μυκηναίοι, σε καμία περίπτω-

ση δεν έγραφαν «κώδικες» για να δυσκολέψουν ή να παρα-

πλανήσουν εμάς στην ανάγνωσή τους, μετά από 3600 χρόνια.

Έγραφαν –όσο πιο απλά μπορούσαν για να εξυπηρετήσουν

τις διαχειριστικές και κοινωνικές τους ανάγκες, όπως και τις

ανάγκες τους για επικοινωνία.