Page 69 - mag_126
P. 69
της Mιμίκας Μαντά
επιβιώνει μέσα μου. Κι όμως, κάπου βαθιά, υπάρχει κάτι
Κι εγώ, αφοσιωμένος, του το επέ- που δεν του ανήκει.
τρεπα. Ένα μικρό ρήγμα, μια λεπτή, ρωγμή
Του επέτρεπα να μιλά μέσα από μέσα στο περίγραμμα που χάραξε
μένα, να θυμάται μέσα από μένα, να γύρω μου.
συνεχίζει μέσα από μένα. Από εκεί μπαίνει το φως — λίγο,
Αν έπαυα να υπάρχω, θα έσβηνε κι αλλά μόνο δικό μου.
εκείνος. Στην αρχή πονάει, ύστερα συνηθίζε-
Πέρασαν χρόνια ώσπου να κατα- ται.
λάβω πως δεν υπάρχει άνθρωπος Έμαθα να ζω με αυτό το φως, να
χωρίς σκιά, πως όλοι γεννιόμαστε το προστατεύω, να μην το δείχνω
μέσα σε μια σκιά που μας προστα- πολύ, γιατί η σκιά πάντα ζητά να το
τεύει και μας ακυρώνει ταυτόχρονα. καταπιεί.
Κι ότι, ο πατέρας δεν είναι πρόσω- Κάθε φορά που μιλώ, εκείνος σω-
πο, είναι ο πρώτος θεός που μαθαί- παίνει λίγο περισσότερο.
νεις να φοβάσαι. Κάθε φορά που σιωπώ, εκείνος 69
Κάποιοι τον λένε πατρίδα, άλλοι κα- ανησυχεί.
θήκον, πίστη, ή ηθική — μα η ουσία Δεν χρειάζεται να τον σκοτώσω· αρ-
είναι η ίδια, μια δύναμη που σε επι- κεί να υπάρχω χωρίς την άδειά του.
νοεί για να την υπηρετήσεις. Να ξυπνώ, να ανασαίνω, να αγγίζω,
Κι όσο τη λατρεύεις, τόσο σε κατα- να επιθυμώ — χωρίς να φοβάμαι
ναλώνει. πως όλα αυτά είναι δανεισμένα.
Μερικές φορές τον αισθάνομαι ακό- Μήπως αυτό να είναι η ελευθερία;
μη πίσω μου. Να μην ψάχνεις πατέρα ούτε να γί-
Δεν χρειάζεται να γυρίσω — ξέρω νεις ένας κι εσύ.
πότε βρίσκεται εκεί. Να ζεις μέσα στη σκιά και να την
Είναι η σκιά που πέφτει πάνω στο αναγνωρίζεις, μόνο ως μαρτυρία
πρόσωπο όταν πλησιάζει το φως, το της προέλευσής σου;
βάρος που σε κάνει να σκύβεις λίγο
πριν αρθρώσεις τη δική σου φωνή. Γιατί κανείς δεν γεννιέται μόνος.
Κι εγώ σκύβω, πάντα σκύβω. Μα Όλοι είμαστε επινοημένοι από κάτι
τώρα ξέρω πως αυτό δεν είναι υπο- που μας υπερβαίνει, μα ο καθένας
ταγή. Είναι η ανάμνηση εκείνης της μπορεί να επινοήσει ξανά τον εαυτό
πρώτης σκιάς που με σκέπασε και του, έστω για μια στιγμή, πριν η σκιά
μου 'δωσε μορφή. τον καταπιεί.
