Page 68 - mag_126

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η αχόρταγη σκιά

ενός «πατέρα»

Γεννήθηκα μέσα σ’ έναν καθρέφτη που δεν με χωρούσε. Όταν άνοιξα
τα μάτια, ο κόσμος μου, είχε ήδη αποφασιστεί. Οι λέξεις που με όρισαν

είχαν ειπωθεί χωρίς εμένα, ήμουν ήδη κάποιος, φτιαγμένος από τις

προσδοκίες, τα βλέμματα ή τις σιωπές του πατέρα.

68
Δεν είχα ιστορία, είχα μόνο ρόλο. Στην αρχή, πίστευα πως έτσι είναι η
Μου τον είχε φορέσει με φροντίδα. αγάπη.

Ένδυμα που υποτίθεται πως θα με Πως η εγγύτητα πονάει, γιατί πρέπει
προστάτευε από το χάος, κι εγώ το να σε χαράξει.

κράτησα σφιχτά, γιατί δεν ήξερα τι Πως η φωνή του μέσα μου είναι η
να κάνω με το γυμνό κορμί μου. φωνή της λογικής, της καθοδήγη-

Ο πατέρας —όχι το πρόσωπο, η ου- σης, ενώ στην πραγματικότητα ήταν

σία– ήταν νόμος, κανόνας, βλέμμα ο ήχος του φόβου μου, μιλούσε με
που δεν χρειάζεται να είναι παρόν τη φωνή του.

για να επιβληθεί. Ό,τι και να έκανα, ένιωθα εκείνο το
Ό,τι αγγίζε, το σφράγιζε, ό,τι αγαπού- αόρατο χέρι να με ισιώνει, να με

σε, το κατανάλωνε όπου αποφάσιζε. στρέφει ξανά προς ένα άλλο φως
Από μικρός έμαθα να τον φοβάμαι που δεν μου ανήκε.

όχι μόνο για όσα έκανε, αλλά και για Ήμουν ένα είδωλο που έπρεπε να

όσα ήξερα πως μπορούσε να κάνει. λάμπει, χωρίς να τον καίει.
Η σκιά του ήταν πάντα παρούσα. Ένα Η σκιά του ήταν πεινασμένη. Αχόρ-

πέπλο πάνω από κάθε χειρονομία ταγη, για εξουσία και για αντανά-

μου. Μια μια απειλή που δεν χρεια- κλαση.
ζόταν λέξεις για να γίνει νόμος. Ήθελε να βλέπει τον εαυτό του να