Page 95 - mag129
P. 95
Το 1923, ο Τσάπλιν σκηνοθετεί το λει τον τύπο του Σαρλώ και αποτε-
δράμα «Μια γυναίκα από το Πα- λεί την πρώτη του τέλεια, κατά την
ρίσι» (“A Woman of Paris”), που προσωπική μου γνώμη, ίσως και
μολονότι αποτελεί σκηνοθετικά την τελειότερη ταινία, είναι ο «Χρυ-
μία από τις πιο καλές του ταινίες, σοθήρας» (“The Gold Rush”), γυ-
δεν αποτελεί ταυτόχρονα και ταινία ρισμένος το 1925, έχοντας ακόμα
του «Σαρλώ», με την έννοια ότι ο μεγαλύτερη διάρκεια από το «Παι-
Τσάπλιν δεν πρωταγωνιστεί στην δί» και συγκεκριμενοποιώντας τη
εν λόγω ταινία και απλώς περιορί- σχέση του Σαρλώ με το λεγόμενο
ζεται σε μια πολύ σύντομη έκτακτη «Αμερικάνικο όνειρο». Πιο συγκε-
συμμετοχή, σε κάποια σκηνή του κριμένα, ο Σαρλώ ακολουθεί τους
έργου, α λα Άλφρεντ Χίτσκοκ και υπόλοιπους χρυσοθήρες, στα τέλη
πολύ πριν ο άγνωστος τότε ακό- του 19ου αιώνα στην Αλάσκα, πα-
μα Χίτσκοκ επιβληθεί στο κοινό, ρασυρόμενος από τον «Πυρετό του
που τον αναζητούσε σε σύντομες χρυσού», αλλά αναζητώντας πιο 95
εμφανίσεις, κατά τη διάρκεια των πολύ την παρέα και τα μαθήματα
ταινιών του. ζωής, παρά τον ίδιο τον πλούτο.
Επί της ουσίας, το επόμενο Το έργο, ουσιαστικά, χωρί-
«τσαπλινικό» έργο, που επιβάλ- ζεται σε τρία μέρη: Στο πρώτο μέ-
